Συνέντευξη: Οι Mr. Highway Band συζητούν, αναλύουν και αντιπροτείνουν κάτι φρέσκο!

Οι Mr. Highway Band είναι ένα νέο ελληνικό συγκρότημα που κινείται σε country και blues μονοπάτια και πολύ πρόσφατα έβγαλε τον 1ο προσωπικό του δίσκο. Η Μελίνα τους συνάντησε και μίλησε μαζί τους για όλα.

Πώς δημιουργήθηκαν οι Mr. Highway Band;
Διονύσης: Το γκρουπ δημιουργήθηκε με αφορμή ένα διαγωνισμό για το support των Bon Jovi.Ο προηγούμενος ντραμερ της μπάντας, ο Αλέξανδρος, ήξερε τον Γρηγόρη και μας τον έφερε. Ο Θύμιος, ο Γιάννης κι εγώ υπήρχαμε ήδη στο σχήμα και έτσι φτιάχτηκε το συγκρότημα.
Παίξαμε στον διαγωνισμό και βγήκαμε πρώτοι από την επιλογή του κόσμου. Σκοπός ήταν να μπεις στην 5αδα κι από κει και πέρα αποφάσιζε το management του Bon Jovi ποιος θα πάει. Δυστυχώς δεν ήμαστε εμείς, παρόλα αυτά η εμπειρία αυτή μας ένωσε, γιατί ήταν μία δουλειά η οποία έγινε μέσα σε 1-2 μήνες, μαζεύτηκε το γκρουπ και δέσαμε.
Μία εβδομάδα μετά έγινε και το πρώτο live, το βάφτισμα του πυρός στην ουσία και από τότε δεν έχουμε σταματήσει τις εμφανίσεις.

Πώς αποφασίστηκε το συγκεκρίμενο όνομα;
Διονύσης: Ήταν ιδέα του Γιάννη, ο οποίος είναι και ο βασικός συνθέτης της μπαντας, που συνήθιζε και έπαιζε σαν Μr. Ηighway.
Γρηγόρης: Βγήκε από το κομμάτι το I am the highway, των Audioslave.
Διονύσης: Ναι και από τη στιγμή που φτιάχτηκε το τωρινό γκρουπ έτσι οπως είναι, έγινε Mr Highway Band.
Γρηγόρης: Είχαμε πάει να παίξουμε στο Μεγανήσι, στη Λευκάδα, στο Donkey Rock Festival, και είχαμε δηλώσει όνομα Mr Highway. Στο πάσο που είχε κάθε μπάντα, είχαν προσθέσει ένα band δίπλα στο όνομα και μας άρεσε.
Ουσιαστικά το Μεγανήσι μας βάφτισε, αφορμή ήταν αυτό το καρτελάκι και κολλήσαμε το band, γιατί οικειοποιηθήκαμε όλοι το Mr Highway του Γιάννη οπότε προέκυψε το Mr. Highway Band.

Πώς ήρθε ο δίσκος;
Διονύσης: Μετά από 1μιση χρόνο μαζί και έχοντας περάσει από διάφορες φάσεις και διαγωνισμούς, το θετικό είναι ότι δεν σταματήσαμε ποτέ τις πρόβες και υπήρχαν συνεχώς καινούριες ιδέες. Το αποτέλεσμα ήταν να μπούμε στο στούντιο κατευθείαν, να μελετήσουμε αυτές τις ιδέες και ουσιαστικά να τις κάνουμε πράξη . Αυτό ήταν πολύ ενδιαφέρον για όλους μας, γιατί ήταν μία δουλειά η οποία στήθηκε από το μηδέν.



Πείτε μας δύο λόγια για το HARD ROCK RISING 2012 όπου συμμετείχατε.
Γρηγόρης: Το Hard Rock Rising ήταν ένας παγκόσμιος διαγωνισμός που γινόταν από τα Ηard Rock Cafe όλων των πόλεων ανά τον κόσμο. Στον ελληνικό διαγωνισμό βγήκαμε πρώτοι μετά από μία σειρά live.
Στον παγκόσμιο διαγωνισμό, μετά από διαδικασία που έγινε μέσω διαδικτύου, βγήκαμε 24οι στον κόσμο και 4οι στην Ευρώπη. Μας άνοιξε τα φτερά και στην Ελλάδα αυτή η συμμετοχή.
Όταν βλέπεις οτι αυτό που κάνεις έχει αποδοχή από τον κόσμο, γεμίζεις αυτοπεποίθηση και δύναμη. Γι'αυτό μπήκαμε να γράψουμε το CD με δικά μας έξοδα, το συνθέσαμε μόνοι μας, το ηχογραφήσαμε μόνοι μας, το μιξάραμε μονοι μας, mastering έκανε ένας φίλος, κάναμε μόνοι μας το artwork, το κόψαμε μόνοι μας, το διανέμουμε μόνοι μας. Είναι χειροποίητο έργο τελείως.
Διονύσης: Και εδώ συνδέεται προφανώς και η εταιρεία, τα Creatures*, γιατί η επιμέλεια στην ουσία όσον αφορά το artwork ήταν δική τους.

*Τα Creatures είναι μία εταιρεία που αναλαμβάνει διάφορα projects από λογότυπα, ντοκιμαντέρ μέχρι εκθέσεις και ιστοσελίδες, ενώ έχει το δικό της διαδικτυακό ραδιόφωνο με καθημερινές εκπομπές.

Ζούμε στην εποχή της βασικής κυριαρχίας του διαδικτύου. Είναι πλέον το μεγαλύτερο δίκτυο πώλησης μουσικής. Οπότε θα μπορούσαμε να πούμε οτι υπάρχει μία μάχη δισκογραφίκες VS Internet. Οι δισκογραφικές έχουν μέλλον;
Διονύσης: Εγώ πιστεύω ότι δεν μπορούμε να προβλέψουμε που θα πάει όλη αυτή η κατάσταση, δεν θα σχολιάσω αν είναι καλό ή κακό, γιατί, προσωπικά, ο ίδιος δεν έχω καταλήξει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όντως οι δισκογραφικές δουλειές πλέον έχουν χάσει έδαφος.
Το Ίντερνετ σου δίνει μεγαλύτερη ποικιλία, περισσότερες επιλογές και προβολή, αλλά μπορούμε να πούμε ότι χάνει κάπου. Είναι τελείως διαφορετικό να αγοράσεις ένα CD που θα το ακούσεις πολλές φορές και τελείως διαφορετικό να μπεις σε ένα site που θα έχεις άπειρες επιλογές και να ξέρεις οτι θα ακούσεις 1 τραγούδι από 1 CD μια φορά και αν και θα το βαρεθείς. Για μας, αυτό το οποίο κάναμε, πιστεύω είναι το πιο άμεσο και γι' αυτό μας αρέσει κιόλας.
Το φτιάξαμε, το στήσαμε, έγινε παιδί μας αυτό το CD και μας έχει δώσει τώρα τη δυνατότητα σε κάθε συναυλία μας να το πουλάμε εμείς οι ίδιοι στον κόσμο, κατι που δίνει την αμεσότητα που έλειπε από τα δισκάδικα, αν το καλοσκεφτείς, όπου δεν έχεις επαφή με τον καλλιτέχνη.
Απο τη στιγμή που κάνουμε μια συναυλία και έρχεται ο κόσμος να μας δει, αποφασίζει μόνος του αν θέλει να αγοράσει και το CD, αν θα το πάρει, αν θα το ακούσει και είναι σίγουρο οτι αν το πάρει, θα το ψάξει μέχρι την τελευταία σπιθαμή.
Μπορείς να πεις οτι αυτό είναι και το μέλλον της δισκογραφίας. Όλες οι νέες μπάντες αυτό το πράγμα κάνουν. Χωρίς να αποκλείεις βέβαια και το Ίντερνετ σαν προμόσιον. Μπορείς να πουλάς κι από εκεί τα τραγούδια σου.

Για το MUSIC HIGHWAY FESTIVAL.
Γρηγόρης: Υπάρχουν μπαντες με πολύ ωραία ποιότητα, αισθητική και παραγωγές που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα, αλλά αυτές οι μπάντες, δυστυχώς, στην Ελλάδα ως τώρα δεν είχαν την αντίστοιχη προβολή.
Αυτό είναι και μέσα στην έννοια τη δική μας να αλλάξει. Δηλαδή, εμείς δεν το βλέπουμε μόνο σαν μια μουσική παρέα και κοινότητα, αλλά νιώθουμε ότι έχουμε και μία αποστολή (γέλια), μία μουσική αποστολή στην χώρα μας, να προτείνουμε εμείς την καινούρια αισθητική και να δείξουμε ποιος είναι αυτός ο τρόπος που πρέπει να αλλάξει αυτό το 90’s νεοπλουτίστικο, σκυλάδικο, γαρύφαλλο life style.
Σκεφτήκαμε λοιπόν από τη μεριά μας, να κάνουμε ένα δικό μας φεστιβάλ κάθε χρόνο. Σε αυτό το φεστιβάλ ναι μεν συμμετέχουμε εμείς γιατί είμαστε οι διοργανωτές και οικοδεσπότες, αλλά, παράλληλα, προτείνουμε τις μπάντες που μας αρέσουν και έχουμε περιοδεύσει και αγαπήσει.
Πέρυσι έγινε στο Κύτταρο, ξεκίνησαν οι Εffigy που είναι μια μελωδική τζαζ - μπλουζ μπαντα με έγχορδα και δύο κοπέλες στη σύνθεσή τους, συνέχισαν οι Βig Νose Αttack που ειναι ενα δίδυμο στο στυλ των Black Keys με κιθαρα ντραμς, δυο αδέλφια που παίζουν καθαρά πειραματικό και δυνατό μπλουζ.
Μετά παίξαμε εμείς και έκλεισαν τη βραδιά οι VIC (Villagers of Ioannina City) που παίζουν stoner, βαριές κιθάρες σκοτεινές, με κλαρίνο ηπειρώτικο και όλοι απο κάτω έπιασαν τσίπουρα και χόρευαν τσάμικα. Μία απογείωση της μουσικής.
23 Φεβρουαρίου 2013 θα γίνει το 2ο φεστιβάλ, πάλι στο Κύτταρο και θα είναι η καινούρια μας πρόταση με άλλα συγκροτήματα. Οπότε για μας, παρόλες τις διακρίσεις, μεγαλυτερη αναγνωριση και ικανοποιηση, μετά από την συνεργασία με τον Χρήστο Θηβαίο, ειναι το Music Highway Festival.

Πώς προέκυψε η συνεργασία με το Χρήστο Θηβαίο;
Γρηγόρης: Με τον Χρήστο είμαστε πολύ καλοί φίλοι εδώ και χρόνια. Το καλοκαίρι ήταν μαζί μας στην Μάνη, γνώρισε εκεί τα παιδιά, άκουσε τον δίσκο, τον οποίο αγάπησε και αρχές φθινοπώρου ενώ είχε κάποιες προτάσεις, ο ίδιος αποφάσισε ότι ήθελε να κάνει και μία καλλιτεχνική πρόταση και να επιβάλει την δική του αισθητική. Μας πρότεινε να παίξουμε μαζί στα Γιάνεννα και έτσι ξεκινήσε για εμάς το «ταξίδι».
Διονύσης: Το φανταστικό είναι, ότι μέσα στην πρώτη μισή ώρα που τον γνωρίσαμε καλά, έπαψε να είναι ο Θηβαίος και έγινε ο Χρήστος για όλους, κάτι το οποίο ήθελε κι εκείνος προφανώς, έγινε μέλος της παρέας.

Ένας νέος μουσικός μπορεί να ζήσει από αυτό, χωρίς να κάνει κάτι άλλο;
Γρηγόρης: Μπορεί, εγώ δεν έχω γνωρίσει κάποιον.
Διονύσης: Ξέρεις τι γίνεται; Ένας νέος μουσικός μόνο αν είναι πολύ καλός παίχτης και είναι σεσιονίστας, δηλαδή αν παίζει σε 10 γκρουπ μαζι.
Γρηγόρης: Υπάρχουν πάρα πολλοί τέτοιοι μουσικοί, όπως λέει ο Διονύσης, εγώ αναφερόμουν σε νέους μουσικούς που παίζουν τη μουσική τους.
Διονύσης: Σε επίπεδο γκρουπ ειναι σχεδόν αδύνατο αν και πιστεύω ότι υπάρχουν και γκρουπ σεσιον. Κάνουν δηλαδή αυτό το πράγμα, όπως οι μουσικοί. Δε θα σχολιάσω το κατά πόσο είναι καλό για τη μουσική τους ή όχι.
Γρηγόρης: Εγώ θα σχολιάσω γιατί μου τη σπάει. Για εμένα, δεν μπορεί ένα συγκρότημα της δικής μας φιλοσοφίας και του δικού μας είδους, να μπάινει σε μεγάλη πίστα, σε μπουζούκια, σε life style νοοτροπία. Είναι λάθος, γιατί η ιστορία έχει δείξει ότι χάνουν το κοινό τους.
Διονύσης: Σκέψου πως το μόνο επιχείρημα κάθε φορά που μαζευόμαστε όλοι να συζητήσουμε πράγματα του γκρουπ είναι αυτό. Αν δηλαδή είναι ωραίο αυτό που πρόκειται να κάνουμε. Το κριτήριό μας ήταν η αισθητική και τίποτα άλλο.

Με την πολιτική ασχολείστε; Τι πιστεύετε για ότι γίνεται τώρα;
Γρηγόρης: Το σίγουρο είναι ότι πρέπει να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Δεν είναι ευχαριστημένος ο κόσμος από αυτό το πολιτικό σκηνικό που υπάρχει. Και για μας είναι δύσκολο να ξέρουμε, δεν έχουμε την απόλυτη αλήθεια. Σίγουρα είμαστε άνθρωποι με ευαισθησίες και κοντά στους κοινωνικούς αγώνες.
Το ότι προσπαθούμε μέσα από τις κινήσεις μας και με τον τρόπο μας να προτείνουμε πράγματα, αυτό για εμάς είναι και μία πολιτική πράξη.

Έχουμε φύγει από την περίοδο του ωχαδερφισμού;
Διονύσης: Εγώ πιστεύω ότι δεν μπορεί κανένας να ξέρει αν έχουμε φύγει με σιγουριά. Το μόνο σίγουρο είναι ότι διανύουμε μία περίοδο αλλαγής των αντανακλαστικών του έλληνα. Αυτό για μένα ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα. Δηλαδή όλη αυτή η απαξίωση της έννοιας της πολιτικής.
Η διαφορά είναι, οτι όταν βρίσκεσαι στην κατάσταση που είμαστε τώρα, γυρνάει ο ένας και βλέπει τον διπλανό του και άρα αρχίζει να αντιλαμβάνεται τι σημαίνει συλλογικότητα, τι σημαίνει κοινή δράση. Δεν ξέρω σε τι στάδιο είμαστε, το μόνο σίγουρο είναι, οτι ακόμα κι αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία, αυτή την ώρα φοβούνται.
Γρηγόρης: Αυτό που είναι σίγουρο και μπορούμε να το πούμε, είναι ότι εμείς συμμετέχουμε πολύ ενεργά στα κινήματα, συμμετέχουμε πολύ ενεργά και στις πορείες και στις διαδηλώσεις ατομικά και σαν φίλοι και σαν μπάντα. Επίσης θέλω να πω, για αυτούς που λένε ότι μία πορεία, μία διαδήλωση δεν είναι λύση, ότι εμείς διαφωνούμε. Είναι μία μορφή πίεσης και δηλώνεις παρών.
Διονύσης: Δεν είναι τίποτα για μας γραμμικό, πχ μια πορεία είναι μια μάχη ή ένα καλό γκρουπ θα κάνει τη διαφορά στην Ελλάδα. Όχι. Δεν μπορεί να τα αλλάξει ένας μόνος του, συλλογικά, όλοι μπορούν να αλλάξουν κάτι. Είμαστε μέρος μίας δυναμικής αυτή τη στιγμή. Και σαν γκρουπ μίας δυναμικής, ας πούμε, που θέλουμε να αλλάξουμε κάποια πράγματα στην ελληνική μουσική σκηνή. Αν άκουγες οτι οι Mr Highway Band θα το κάνουν αυτό μόνοι τους, θα έλεγες "αυτός μου λέει βλακείες", αλλά μιλάμε για άλλα 30 γκρουπ που έχουμε να σου προτείνουμε.

Πάρα πολλοί νέοι άνθρωποι αλλά και μεγαλύτεροι, πλέον έχουν μπει στην λογική του ότι η Ελλάδα δεν προσφέρει τίποτα πλέον και φεύγουν από τη χώρα.
Γρηγόρης: Έχουν φύγει πολλοί φίλοι γιαυτό το λόγο και καταλαβαίνω πως γίνεται. Εμείς πεισμώνουμε περισσότερο, καθόμαστε εδώ και προσπαθούμε να αλλαξουμε τους συσχετισμούς. Ο καθένας με τον προσωπικό του αγώνα, με τα ρίσκα του, με αυτά που χάνει.
Σίγουρα πάντως εδώ έχει πολύ ενδιαφέρον η κατάσταση. Αυτό είναι ωραίο. Δηλαδή, έχεις κάθε μέρα κάτι να κάνεις και να ασχοληθεις, δεν εισαι στασιμος, δεν εισαι εφησυχασμένος, δεν είσαι συντηρητικά στο σπιτάκι σου. Έχει πράγματα εδώ.
Γι'αυτό υπάρχουν και τα ξεσπάσματα και στις μουσικές σκηνές και στα θέατρα και στα καλλιτεχνικά. Η Αναγέννηση κάπως έτσι δεν ξεκίνησε; Μέσα από τις στάχτες δεν ξεκίνησε κάτι να αναδύεται; Πιστεύω ότι οι τέχνες έχουν ευκαιρίες αυτή την περίοδο, να αναδειχτούν.

Η τέχνη λειτουργεί και ως καταφύγιο;
Γρηγόρης: Ναι και είναι και μεταβατικό λίγο το στάδιο, γιατί αυτό το life style του γαρύφαλλου και του cayenne που μας βάλανε, νομίζω ότι σιγά σιγά το αποβάλουμε. Οπότε είμαστε σε αυτό το στάδιο. Αποβάλουμε από πάνω μας αυτην την εφήμερη απόλαυση που μας προσέφεραν και προσπαθούμε να ξαναδούμε πως στήνουμε μόνοι μας κάτι, από την αρχή.
Διονύσης: Εξάλλου σε κάθε περίοδο κοινωνικών αναταραχών, υπήρξε και αντίστοιχη πολιτισμική επανάσταση. Αυτό ειναι δεδομένο. Εγώ πιστεύω ότι είμαστε ήδη σε μία τέτοια διαδικασία και ως Ελλάδα.

Αίμα,τιμή, χρυσή αυγή;
Γρηγόρης: Υπάρχει η απόψη που λέει «εγώ δεν θέλω να σχολιάσω τίποτα γι'αυτούς, γιατί θα είναι διαφήμιση», οπότε το σκεφτόμαστε πολύ. Από την άλλη εγώ θεωρώ ότι ο φασισμός θέλει τσάκισμα, οπότε δεν γίνεται να μην πω κάτι.
Είμαστε όλοι άνθρωποι, δεν υπαρχει καμία διάκριση και η ΧΑ είναι μια ναζιστική οργάνωση. Θα έπρεπε να είναι απαγορευμένη οργάνωση. Και στο επιχείρημα κάποιων ότι τους εκλέξανε, δεν θα έπρεπε καν να είναι υποψήφιοι, από τη στιγμή που είναι ένα ναζιστικό κόμμα.
Διονύσης: Η ιστορία έχει δείξει, οτι όπου υπάρχει καταπίεση, μεγάλη μερίδα του κόσμου στρέφεται σε τέτοιες αντιλήψεις, χωρίς να έχει πλήρη επίγνωση του τί σημαίνουν. Μιλάω ξεκάθαρα για τις φασιστικές αντιλήψεις.
Γρηγόρης: Είναι εύκολες αντιλήψεις.
Διονύσης: Βασίζονται στην άγνοια. Θέλω να πω ότι είναι ζήτημα αντανακλαστικού. Αυτό το οποίο γίνεται με τους μετανάστες τώρα, είναι το αντανακλαστικο μιας ομάδας ανθρώπων που λέει «Ποιος φταίει;», φταίει αυτός που ήρθε απ’εξω. Πιστεύω ότι επίτηδες η ΧΑ δεν είναι παράνομη και είναι μέσα στην βουλή και επίτηδες αυξάνει και τα ποσοστά της, γιατί είναι η εύκολη αντίδραση και καταπάτηση των βασικών δικαιωμάτων.

Ας φύγουμε από τα πολιτικά και να μιλήσουμε πάλι για τους Mr. Highway Band. Πέρα από το φεστιβάλ που περιμένουμε το 2013, πιο άμεσα, τι να περιμένουμε από εσάς;
Γρηγόρης: Άμεσα έχουμε εμφανίσεις με τον Χρήστο Θηβαίο ανά την Ελλάδα, οι οποίες θα διαρκέσουν σίγουρα μέχρι και το καλοκαίρι. Δεν αποκλείεται να κάνουμε και μόνοι μας εμφανίσεις, οι οποίες θα ανακοινώνονται, οπώς είναι και το φεστιβάλ μας. Στις 14 Δεκεμβρίου ανοίγουμε το live των Baby Woodrose στο Κύτταρο. Μας αρέσουν πολύ και ήταν μία δική μας πρόταση προς τον υπεύθυνο του Κυττάρου.



Πώς μπορεί ο κόσμος να βρεί το cd σας;
Γρηγόρης: Τον δίσκο μας μπορούν να τον βρουν στα λάιβ μας, ή να μας στείλουν ένα e-mail στο mrhighwayband@gmail.com

Ευχαριστώ πολύ παιδιά!
Γρηγόρης + Διονύσης: Κι εμείς ευχαριστούμε πολύ!

Για τους Scary Greeks, Μελίνα Παπαγεωργίου.

σ.σ.1 Για τις φωτογραφίες της συνέντευξης ευχαριστούμε τον Κώστα Scrom.
σ.σ.2 Για τις φωτογραφίες από τις ζωντανές εμφανίσεις ευχαριστούμε τον Σταύρο Γιαννούρη.

Βρείτε τους Mr. Highway στο Facebook.

Οι Mr. Highway Band είναι οι:

Γιάννης Αφέντρας: κιθάρες

Γρηγόρης Ψαλτάκος: φωνητικά

Διονύσης Τσιουνης: μπάσο

Θύμιος Σπηλιωτόπουλος: κιθάρες

Κώστας Καλπάκης: τύμπανα

Οι εμφανίσεις των Mr. Highway Band με τον Χρήστο Θηβαίο:
Κρήτη - Μύλος club 15/12
Πειραιάς - Passport 21 & 28/12
Κατάκολο Ηλείας - Arte cafe 27/12
Τρίκαλα - Κεντρική πλατεία 29/12

Περιοδεία Κύπρος 2013

Λευκωσία - Εναλλάξ 2/1
Κακοπετριά - Bridge 3/1
Πάφος - Προμηθέας 4/1
Λεμεσός - Ravens 5/1

Read More

Συνέντευξη Imam Baildi: "Τα σύγχρονα τραγούδια δεν προσφέρονται για διασκευές"

Eμφανιζονται στην Αθηνα καθε Πεμπτη στο club του Σταυρου του Νοτου και απαρτιζονται απο τους:
Λυσανδρος Φαληρεας: drums
Ορεστης Φαληρεας: dj, μπασο
Γιαννης Δισκος: σαξοφωνο, κλαρινο
Λαμπης Κουντουρογιαννης: ηλ. κιθαρα
Αλεξης Αραπατσακος: μπουζουκι
Ρενα Μορφη + MC Yinka: τραγουδι

Την προηγουμενη Πεμπτη βρεθηκαμε στο Club του Σταυρου του Νοτου και μιλησαμε με τους Imam Baildi λιγο πριν τη ζωντανη εμφανιση τους.

• Συνέντευξη, επιμέλεια κειμένου, παρουσίαση: Melina
• Φωτογραφία: Σαπφώ

-Γιατι Ιμαμ μπαιλντι;

Ορεστης: Επειδη καναμε πιο πολυ ρεμιξ κομματιων ηλεκτρονικης μουσικης και δε γραφαμε στιχους, δεν ειχαμε βρει ποτε τροπο να βγαζουμε ονοματα και ειχαμε καταφυγει στην ευκολη λυση του να παιρνουμε ονοματα απο φαγητα γα διαφορα κομματια γενικοτερα.
Ετσι, επειδη το ειχαμε συνηθισει να ανατρεχουμε κυριως στα φαγητα, με το που ειχαμε αυτα τα κομματια, μας ταιριαξε και το βγαλαμε.

-Πως θα συστηνοσαστε σε καποιον που δεν σας ξερει καθολου μουσικα;

Ορεστης: Οι Imam Baildi ειναι ενα παντρεμα ηλεκτρονικης και πιο μοντερνας μουσικης με παραδοσιακα στοιχεια και στοιχεια απο το παλιο ελληνικο τραγουδι. Εχει μπαλκαν στοιχεια, λατιν, χιπ χοπ. Ουσιαστικα ειναι κατι απο ολα.
Λαμπης: Ειναι μια μουσικη για νεους (γελια) την οποια εχουν αγκαλιασει κι εκεινοι.
Γιαννης: Δεν ειναι μουσικη μονο για νεους. Στο κοινο μας δεν υπαρχουν μονο νεοι, θα δειτε και ανθρωπους μεγαλυτερης ηλικιας.

-Γενικοτερα ενα νεο συγκροτημα θελει να δειξει τη δικη του δουλεια, ειτε στιχουργικα, ειτε μουσικα. Εσεις δεν γραφετε στιχους και εχετε επιλεξει την οδο των διασκευων. Γιατι τοσο στενη σχεση με αυτες και γιατι τετοια κομματια (παλια, ρεμπετικα);

Γιαννης: Η επιλογη των κομματιων, το ρεμπετικο στοιχειο εγινε πιο πολυ λογω του οτι τα παιδια, ο Ορεστης και ο Λυσανδρος Φαληρεας ειναι ρεμπετες (γελια).
Ορεστης: Αυτη ηταν και η αρχικη ιδεα βασικα. Δηλαδη να παρουμε παλια κομματια και να τα κανουμε πιο μοντερνα. Να κανουμε δηλαδη ειτε ρεμιξ ειτε να χρησιμοποιουμε samples απο τα παλια κομματια. Βασικος λογος ηταν οτι δεν το ειχε κανει κανεις πιο πριν με ελληνικη μουσικη. Οποτε ετσι ξεκινησε ουτως η αλλως, δεν ειναι οτι οδηγηθηκαμε σε αυτο.
Γιαννης: Και τα ακουσματα ηταν τετοια.
Λυσανδρος: Αλλωστε υπηρχαν και ξενοι παραγωγοι που ειχαν κανει το ιδιο με ξενη μουσικη και απλα εμεις ειπαμε να το δοκιμασουμε και με ελληνικη.

-Υπαρχουν συγχρονα κομματια – τελευταιας 5ετιας – που θα θελατε να διασκευασετε;

Λυσανδρος: Δεν μας αρεσουν πολυ τα συγχρονα κομματια για να τα διασκευασουμε, με την εννοια του οτι δεν εχουμε τι να τα κανουμε. Δεν προσφερονται για διασκευες.
Γιαννης: Υπαρχουν πολυ αξιολογα κομματια σιγουρα. Εαν βρεθει καποιο μοτιβο και τα παιδια – ο Ορεστης και ο Λυσανδρος – εχουν καποια ιδεα για διασκευη, φυσικα και θα το κανουμε.
Λαμπης: Ουτως η αλλως ολο το προτζεκτ ειναι βασισμενο σε αυτες τις διασκευες και στους δυο δισκους. Γιατι να παρεις κατι μοντερνο; Γινεται μοντερνο αυτο που κανουμε.

-Ο Πανος Κατσιμιχας ειχε πει πως η επομενη επανασταση θα ξεκινησει μεσα απο την μουσικη (ο Λαμπης παιζει στην κιθαρα το «Ανοητες αγαπες»). 
Για εσας τι σημαινει επανασταση σημερα;

Γιαννης: Και αυτο που κανουμε εμεις σαν Ιμαμ Μπαιλντι ειναι μια επανασταση.
Ορεστης: Νομιζω αυτο ειχε ειπωθει σε μια εποχη που η μουσικη ηταν πιο πολιτικοποιημενη απο οτι ειναι τωρα, τωρα εχει παρει γενικως μια αποσταση απο την μουσικη αυτο που γινεται νομιζω και σιγουρα αυτο που εμεις κανουμε εχει αποσταση απο την πολιτικη.

-Ειδαμε διαφορους καλλιτεχνες ομως το καλοκαιρι με το κινημα των αγανακτισμενων, που κατεβηκαν στο Συνταγμα, τραγουδησαν δραστηριοποιηθηκαν γενικα.

Λαμπης: Αυτος ο ορος ειναι λανθασμενος, απλοι ανθρωποι ηταν. 500.000 που απλα κατεβηκαν στο Συνταγμα να διαμαρτυρηθουν.
Γιαννης: Αυτο ετυχε. Δεν νομιζω οτι ειχε σχεση με το οτι ειναι τραγουδιστες, απλως ηταν λιγο πιο γνωστοι και μπορεσαν να κανουν κατι παραπανω, εαν ηταν ενας τραγουδιστης να τραγουδησει, ενας μουσικος να παιξει η ενας ηθοποιος να κανει ενα σκετς.

-Εσεις θα μπορουσατε να δραστηριοποιηθειτε με αυτο τον τροπο;

Γιαννης: Εμεις ολοι κατεβηκαμε στο Συνταγμα σαν ενας απο τους 500.000, ουτε σαν μουσικοι, ουτε σαν τραγουδιστες. Κατεβηκαμε σαν πολιτες απλα.

-Φετος σας βλεπουμε και στην μεγαλη οθονη καθως συμμετεχετε στην ταινια «Το τανγκο των Χριστουγεννων». Πως ηταν αυτη η εμπειρια για εσας, δεδομενου οτι δεν εχετε ξανακανει κατι παρομοιο;

Γιαννης: Στην Ελλαδα οχι, στο Hollywood… και στο Bollywood. (γελια) Ηταν μοναδικη εμπειρια, με πολυ αξιολογους ηθοποιους, πολυ αξιολογος ο σκηνοθετης ο κυριος Κουτελιδακης, πολυ ωραια παραγωγη.
Ορεστης: Σαν εμπειρια ειχε πλακα αλλα το γυρισμα γενικως ειναι μια πολυ δυσκολη κατασταση πολυ χρονοβορα. Δεν ειναι και στα δικα μας ωραρια επειδη ξεκινανε παρα πολυ νωρις για να εχουν το καταλληλο φως για τα πλανα. Γενικως σου φαινεται βασανιστικα αργος ο τροπος που γινεται η δουλεια γιατι πρεπει να συντονιστουν παρα πολλα ατομα και την πιο πολλη ωρα απλα περιμενεις μεχρι να ειναι ολα ετοιμα.
Γιαννης: Αλλα ηταν μια παρα πολυ ωραια εμπειρια, μοναδικη.

-Εχετε εμφανιστει στο εξωτερικο. Παρατηρειτε διαφορες στο κοινο εκει με το κοινο της Ελλαδας;

Ορεστης: Γενικοτερα σιγουρα το κοινο εξω ειναι πιο ευκολο στο να μπει στη συναυλια, να αρχισει να χορευει, ειναι πιο δεκτικο στο τι θα του πει ο καλλιτεχνης απο τη σκηνη, ειναι πιο ευκολο κοινο. Οι Ελληνες ειναι λιγο μεχρι να πιουν τα πρωτα ποτα τους.
Λαμπης: Να πεσουν οι αναστολες.
Γιαννης: Ναι εξω δεν υπαρχει ντροπη, ουτε φοβος.

-Καποιος που θα ερθει εδω στον Σταυρο του Νοτου να δει την παρασταση, τι θα παρακολουθησει;

Γιαννης: Καταρχας να περασει παρα πολυ ωραια, γιατι κι εμεις περναμε παρα πολυ ωραια. Θα ακουσει κομματια κι απο τους δυο δισκους, καποια ρεμπετικα απο την Ρενα Μορφη, καποια μπαλκαν κομματια που δεν ειναι στους δισκους και φυσικα ειναι και οι Word of mouth που κανουν το δικο τους προγραμμα και συνεργαζομαστε κιολας πανω στη σκηνη.
Ορεστης: Μεσα στο προγραμμα υπαρχουν εντονες εναλλαγες απο ολα αυτα τα στοιχεια που παντρευει η μουσικη των Imam baildi και νομιζω οτι αυτο ειναι και το ενδιαφερον, γιατι κραταει τον κοσμο σε εγρηγορση.
Γιαννης: Ειναι γενικα λιγο ιμαμ το προγραμμα (γελια!)

H Μελινα με μελη των Imam Baildi.

-Νεα δισκογραφικη δουλεια θα εχουμε συντομα;

Ορεστης: Ακομα δεν εχουμε ξεκινησει γιατι ο δισκος βγηκε περυσι. Γενικως μας παιρνει λιγο καιρο, γιατι εχει πολλη δουλεια, δεν ειναι οτι μπαινουμε στο στουντιο και γραφουμε απλα.
Γιαννης: Η οτι απλα παιρνουμε ενα κομματι και βαζουμε ενα beat απο πανω.

-Πως δουλευετε εναν δισκο;

Ορεστης: Αργα. Σιγα σιγα βγαινουν ειτε ιδεες απο κομματια που αποφασιζουμε να τα κανουμε remix η απο κομματια παλιων τραγουδιων που θελουμε να χρησιμοποιησουμε. Απο τις προβες μας, απο τα live και δικες μας μουσικες.
Γιαννης: Απο τα αποτελεσματα που βγαινουν απο καποιες ιδεες, συνεργασιες που μπαινουν στους δισκους.
Λαμπης: Να τονισουμε επανω σε αυτο το θεμα των συνεργασιων, οτι στο "The cookbook" ειναι πολυ σημαντικο το «Busca ritmo” που εχουμε συνεργαστει με τους Delinquent habits και ειναι και το βασικο hit του δισκου.
Γιαννης: Και βεβαια με αλλους αξιολογους καλλιτεχνες οπως ειναι ο Max (Maxwell Wright) απο τους Ojos de brujo, (ο Λαμπης διορθωνει την προφορα και γελαμε ολοι) ο Εισβολεας, η Δ. Γαλανη, η Ε. Τσαλιγοπουλου.

-Εκτος απο τις εμφανισεις σας τις Πεμπτες στο club του Σταυρου του Νοτου τι αλλο κανετε αυτο τον καιρο;

Γιαννης: Εχουμε μια μικρη περιοδεια στην Ελλαδα, θα παμε στην Πραγα (σ.σ. η συνεντευξη δοθηκε μια εβδομαδα πριν εμφανιστουν εκει) και στην Κωνσταντινουπολη και βεβαιως τον Φεβρουαριο του 2012 θα παμε στην Γερμανια.
Λαμπης: Ειναι πολυ σημαντικο tour αυτο για εμας. Εχουμε γυρω στα 12-15 live εκει.
Γιαννης: Ναι θα ειμαστε εκει 2 εβδομαδες περιπου και φυσικα οσοι ομογενεις και μη να ερθουν να μας δουν.
Λαμπης: Πηγαμε και στο Amstel Live που θα προβληθει σε δυο εβδομαδες.
Γιαννης: Θα προβληθει παραμονη Χριστουγεννων και ειμαστε με την Ελεονωρα Ζουγανελη και τη Σοφια Κουρτιδου.

Οι συναυλιες των Imam Baildi για τον Δεκεμβριο του 2011 ειναι οι εξης:
16/12 - Θεσσαλονικη
23/12 - Λαρισα
27/12 - Κωνσταντινουπολη

σ.σ. Διαβασε εδω πως περασαμε στο Σταυρο του Νοτου με τους Imam Baildi και την παρεα τους!

Read More

Roger Waters & Foo Fighters - In The Flesh @ Jimmy Fallon (HD)

Ο Jimmy Fallon ειχε καλεσμενο τον Roger Waters (Pink Floyd) ο οποιος ειπε καποια ενδιαφεροντα πραγματα για το συγκροτημα και στη συνεχεια ερμηνευσε το In The Flesh παρεα με τους Foo Fighters.

Ας δουμε ενα αποσπασμα απο τη συνεντευξη:



Και το In The Flesh



Καλο βραδυ Scary Greeks.

Read More

Max Payne 3: Συνέντευξη της Rockstar στο Gamespot.

Μερικές μέρες μετά την εμφάνιση του trailer για το τρίτο κεφάλαιο της σειράς Max Payne 3, έχουμε στα χέρια μας μια συνέντευξη που έδωσε ο Jeronimo Barrera, αντιπρόεδρος του σχεδιασμού προϊόντων της Rockstar. Ο Barrera απαντάει σε διάφορες ερωτήσεις των ανθρώπων του Gamespot που δημιουργούνται κοιτάζοντας το πρώτο αυτό trailer. Σας παραθέτουμε τη συνέντευξη:

Gamespot: Τώρα που είδαμε το trailer για το Max Payne 3, είναι προφανές ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει μετά τα γεγονότα του Max Payne 2. Μπορείς να γεμίσεις αυτό το "κενό πληροφοριών" για εμάς? Πόσος χρόνος πέρασε μεταξύ του 2ου και του 3ου παιχνιδιού? Πώς κατέληξε ο Max να αφήσει το αστυνομικό σώμα?
Jeronimo Barrera: Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τα γεγονότα του Max Payne 2. Αν και δε θα μπούμε σε πολλές λεπτομέρειες προς το παρόν, ο Max έχει περάσει το μεγαλύτερο κομμάτι αυτού του διαστήματος πίνοντας και προσπαθώντας να ξεχάσει τι έχει περάσει. Ακριβώς όπως είναι και η πνευματική κατάσταση του Max, προς το παρόν θα κρατήσουμε λίγο "θολά" τα πράγματα. Μπορούμε να πούμε παρόλα αυτά ότι η καριέρα του στις δυνάμεις διατήρησης της τάξης στην Αμερική έφτασε σε ένα τέλος με τα γεγονότα του Max Payne 2. Θέλαμε να κάνουμε ένα παιχνίδι το οποίο να ευχαριστήσει τους φανατικούς των πρώτων παιχνιδιών και να είναι και προσιτό στους νέους παίκτες. Μιας και τα παιχνίδια είναι τόσο παλιά, πολλοί παίκτες που θα λάτρευαν τον Max πολύ απλά δεν έπαιζαν παιχνίδια το 2003 (και ναι, μας καταθλίβει το πόσο γερνάμε!). Σίγουρα, υπάρχουν πολλά υπέροχα shooters εκεί έξω, μα ο συνδυασμός του περιβάλλοντος της πόλης και της εγκληματικότητας, η κινηματογραφική δράση από προοπτική τρίτου προσώπου που είναι στην καρδιά του παιχνιδιού και ο πραγματικά απίθανος χαρακτήρας του Max είναι ακόμα και τώρα μια μοναδική πρόταση.

GS: Η πιο εμφανής αλλαγή από τα προηγούμενα παιχνίδια είναι αυτή της τοποθεσίας. Πες μας πώς ο Max κατέληξε στη Βραζιλιά και όχι κάπου αλλου. Το trailer μας δίνει την εντύπωση ότι δουλεύει ως μισθοφόρος τώρα. Για ποιον δουλεύει ο Max τώρα? Και σε ποιους τομείς κινείται ο εργοδότης του?
JB: Ο Max ήρθε στη Βραζιλία ως ένας ξένος με την ελπίδα να πιάσει δουλειά ως ελεύθερος επαγγελματίας σε μια εταιρεία προστασίας - μια δουλειά που είναι συχνά η τελευταία ευκαιρία για πρώην/ξεπεσμένους αστυνομικούς. Μα φυσικά, ακολουθώντας την παράδοση της σειράς, τίποτα δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται.
Ο Max φτάνει μέχρι τη Βραζιλία μέσω μιας ευκαιρίας που του προσφέρει ο Raul Passos, ένας παλιός του συνεργάτης από τον καιρό που δούλευε στην αστυνομία της Νέας Υόρκης. Αυτός κι ο Passos δουλεύουν ως προστασία για τον Rodrigo Branco και την οικογένειά του. Ο Rodrigo είναι ένας κτηματομεσιτικός μεγιστάνας και η οικογένειά του είναι πολύ συνδεδεμένη στην πολιτική και κοινωνική σκηνή του Sao Paulo. Φυσικά, ο Max έχει μεγάλη ιστορία στη New York και πολλές κακές αναμνήσεις που ελπίζει να αφήσει πίσω του. Στο Sao Paulo, ο Max συναντά μια νέα πόλη που θα του φανεί πολύ ξένη - δεν ξέρει καν να μιλάει το γλώσσα - και πολύ οικεία. Είναι αχανής, πολύ μοντέρνα και με μια μεγάλη αντίθεση μεταξύ πλουσίων και φτωχών, μεγάλα προβλήματα συμμοριών, πολιτική διαφθορά και τεράστια κτίρια. Όχι και τόσο διαφορετική από τη New York που γνώριζε.

GS: Η αφήγηση των προηγούμενων παιχνιδιών ήταν βασισμένη σε στυλ και τεχνικές neo-noir. Το trailer φαίνεται να δείχνει πώς ίσως και να κινηθείτε σε μια άλλη κατεύθυνση. Είναι έτσι?
JB: Όχι, δεν είναι καθόλου έτσι. Το παιχνίδι είναι πολύ πιστό στα πρώτα παιχνίδια όσον αφορά gameplay, αισθητική και οπτικά και αφηγηματικά στοιχεία, αν και είναι ανανεωμένο ώστε να μπορέσει να εκμεταλλευτεί τα εννιά χρόνια προόδου στο χώρο του σχεδιασμού παιχνιδιών. Για μας, το noir δεν αφορά ένα μέρος (και αν ήταν, το μέρος αυτό θα ήταν σίγουρα το Los Angeles κι όχι η New York) αλλά ένα συγκεκριμένο οπτικό στυλ και έναν χαρακτηριστικό είδος ιστορίας και αφήγησης που περιέχει έναν σκληρό κυνισμό, πολλές ανατροπές και μια αίσθηση αποσύνθεσης και εξαχρείωσης. Ναι, το σκηνικό μεταφέρθηκε από μια βροχερή, χιονισμένη και διεφθαρμένη εικόνα της New York σε μια μερικώς βροχερή μα ισάξια διεφθαρμένη εικόνα μιας εξελισσόμενης και μοντέρνας Βραζιλίας, μα από κει και πέρα δε νομίζω ότι είναι τόσο διαφορετικές.
Ο στόχος με το trailer ήταν να θέσει το σκηνικό για το νέο κεφάλαιο της ιστορίας του Max, κάτι που θα είχε νόημα και από μια θεματική άποψη αλλά και από την άποψη της εξέλιξης της ιστορίας του χαρακτήρα. Το να μείνουμε πιστοί σε κάθε κύριο στοιχείο του Max ήταν πάντα στο επίκεντρο και είναι και κάτι που συζητήσαμε με τη Remedy, οι οποίο ήταν εκπληκτικά υποστηρικτικοί στη δουλειά μας. Όσο θα δείχνουμε περισσότερα για το παιχνίδι, θα δείτε ότι δεν απομακρυνόμαστε καθόλου από εκείνο το στυλ και τις τεχνικές και έχουμε παράγει κάτι που θεωρούμε ως μια ενδιαφέρουσα ερμηνεία του κλασσικού noir. Το noir είναι πολύ περισσότερα πράγματα από το μέρος, είναι μια οπτική προσέγγιση κι ένα θεματικό στυλ. Ταυτόχρονα είναι και αυτό που κάνει το Max Payne ξεχωριστό.
Κατά το σχεδιασμό, δουλέψαμε ώστε να διατηρήσουμε και να εξελίξουμε τα στοιχεία που έκαναν τη σειρά Max Payne τόσο αγαπημένη και τόσο ρηξικέλευθη. Μέσα από το bullet time, το Max Paune έφερε τη δράση των πυροβολισμών από ταινίες του Hong Kong στο χώρο των παιχνιδιών με έναν τρόπο που δεν είχε ξαναγίνει. Αυτό ήταν ένα στοιχείο ακόμα πιο σημαντικό από το στυλ noir... η τρομερή κινηματογραφική δράση του. Και δουλέψαμε πραγματικά σκληρά για να εξελίξουμε αυτό το στοιχείο σε κάτι που οι παίκτες θα νιώσουν πολύ ρεαλιστικό και καινούριο.
Δεν ήταν μόνο το gameplay που ήταν μοναδικό και νέο: ο εικονικός εσωτερικός μονόλογος του Max και η παρουσίαση της ιστορίας μέσα από στυλ graphic novel ήταν επίσης χαρακτηριστικά στοιχεία του παιχνιδιού. Όλα αυτά τα πράγματα υπάρχουν με κάποιον τρόπο στο Max Payne 3, μαζί με διάφορα άλλα στοιχεία από τα πρώτα παιχνίδια. Αν και τα έχουμε εξελίξει πολύ από το τελευταίο παιχνίδι, μιας και θα ήταν περίεργο αν δεν το χαμε κάνει! Κάτι που φαινόταν τέλειο το 2003 δε θα φαίνεται τόσο τέλειο το 2011. Το Max Payne είχε πάντα στο επίκεντρο ένα εκπληκτικά πλούσιο κινηματογραφικό στυλ δράσης και παρουσίασης, και προσπαθήσαμε σκληρά να το κάνουμε να φανεί ακόμα πολύ μοντέρνο.

GS: Το trailer εμφανίζει το Max Payne 3 αρκετά διαφορετικό από τα προηγούμενα παιχνίδια, που επικεντρώνονταν σε σκληρές μονομαχίες στη New York City και τα περίχωρά της. Το νέο παιχνίδι δείχνει να έχει πολύ πιο έντονα χρώματα καθώς και να περιέχει μεγαλύτερη ποικιλία από περιβάλλοντα. Ο Max φαίνεται να κάνει περισσότερα πράγματα σε εξωτερικούς χώρους ή ακόμα και μερικές επιχειρήσεις στη ζούγκλα. Μπορείς να μας πεις περισσότερα για αυτό?
JB: Αν και αποκαλύψαμε το σκηνικό ως το Sao Paulo, το παιχνίδι παραμένει πιστό σε όλες τις βάσεις των δύο πρώτων παιχνιδιών, από τη noir παρουσίαση μέχρι το χαρακτηριστικό voice acting του James McCaffrey και ακόμα και μια εκδοχή των panels σε στυλ graphic novel. Το Sao Paulo είναι η μεγαλύτερη πόλη του νοτίου ημισφαιρίου και αντίστοιχα σκοτεινή, βρόμικη και μερικές φορές καταθλιπτική όσο η New York. Κι αν και οι favelas είναι το πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι της πόλης, το παιχνίδι εξερευνά πολλά περισσότερα περίχωρα, από τους ουρανοξύστες πολυτελείας του κέντρου μέχρι τις favelas και παραπέρα.
Κι αν και το Sao Paulo έχει έντονα χρώματα το πρωί, είναι πολύ διαφορετικό το βράδυ. Το παιχνίδι θα φτάσει στο ύψος της κληρονομιάς της σειράς, είναι τόσο σκοτεινό και διεστραμμένο όσο ήταν πάντα. Το μόνο πράγμα που άλλαξε είναι η ιστορία, που διαδραματίζεται μέσα σε μερικές εβδομάδες και πλέον υπάρχουν μερικά επίπεδα που λαμβάνουν χώρα το πρωί. Αυτό συνέβη επειδή η ιστορία που θέλαμε να διηγηθούμε δε θα μπορούσε ρεαλιστικά να εξελιχθεί μέσα σε μια νύχτα. Υπάρχουν, παρόλα αυτά, αρκετές σκοτεινές νύχτες γεμάτες βροχή στο παιχνίδι που θα ευχαριστήσουν και τον πιο μεγάλο fan σκοτεινών σκηνικών.
Το Sao Paulo είναι ένα ενδιαφέρον σκηνικό για τη σειρά, μιας και είναι μια πόλη με διάφορα χαρακτηριστικά που βρίσκονται το ένα πλάι στο άλλο. Υπάρχει αμύθητος πλούτος δίπλα δίπλα με πραγματική πείνα και ολόκληρες κοινότητες που προστατεύονται από αντάρτικες δυνάμεις. Πολλοί άνθρωποι βρίσκονται σε δύσκολα διλήμματα - να εμπιστευτούν τους διεφθαρμένους νομοθέτες και την αστυνομία ή να θέσουν την ασφάλειά τους στα χέρια των εμπόρων ναρκωτικών.
Το σκοτάδι και το χάος της πόλης και τα προβλήματά της βρίσκονται σε αρμονία με τους "εσωτερικούς δαίμονες" του Max. Πέρα από μερικές φοβερές τοποθεσίες στη Βραζιλία, ο Max θα βρεθεί σε κάποιες οικείες τοποθεσίες, μα θα αποκαλύψουμε περισσότερα αργότερα φέτος.

GS: Ενώ οι πρώτες εικόνες του Max Payne 3 έδειχναν το νέο Max να είναι φαλακρός (και οδήγησαν πολλούς στη σκέψη ότι μπορεί να είναι πολύ πολύ μεγαλύτερος σε ηλικία) το trailer δείχνει μια τελείως διαφορετική εικόνα. Γιατί ο Max ξυρίζει το κεφάλι του?
JB: Αν και έχουν περάσει μερικά χρόνια, ο Max δεν είναι πολύ μεγαλύτερος από όσο ήταν στο Max Payne 2 και η σκηνή που ο Max ξυρίζει το κεφάλι του έρχεται σε μια σημαντική στιγμή της ιστορίας που θυμίζει με πολλούς τρόπους αντίστοιχες στιγμές των προηγούμενων παιχνιδιών. Σε εκείνο το σημείο ο Max βρίσκεται στον πάτο. Ο Max πολλές φορές έχει βρεθεί απέναντι σε αδύνατες καταστάσεις χωρίς διέξοδο και πέρα από τον έλεγχό του. Σε μια στιγμή απόγνωσης, ο Max αποφασίζει ότι ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσει τους εχθρούς του είναι να αλλάξει την εμφάνισή του. Το αν οι λόγοι του είναι λογικοί - ή σχεδόν παρανοϊκοί - είναι θέμα συζήτησης! Με το δικό του τρόπο, ο Max είναι πιθανότατα ο πιο βασανισμένος από όλους τους ήρωες σε video games, και θέλαμε πάρα πολύ να δείξουμε την επιρροή που έχει όλο αυτό το μαρτύριο κι η αγωνία στο σκληρό μα μοναχικό χαρακτήρα του και το πώς αυτό επηρέασε τη συμπεριφορά του.

GS: Ευχαριστούμε για το χρόνο σου.

Μετάφραση από: Gamespot - Exclusive Max Payne 3 Story Q&A

Read More

To voice acting από το βλέμμα του "πρίγκηπα" Yuri Lowenthal

Πολλοί από τους gamers έχουν ήδη ακούσει τον Yuri Lowenthal. Κυριολεκτικά.
Πέρα από κάποιες ταινίες, σειρές και θεατρικές παραστάσεις, ο 40χρονος ηθοποιός από το Ohio των Ηνωμένων Πολιτειών κατέχει ένα εντυπωσιακό portfolio από δουλειές voice acting, με τον αριθμό των video games στα οποία έχει χαρίσει τη φωνή του να αγγίζει τα 150. Ανάμεσά τους ονόματα όπως Halo, Ace Combat, Call of Duty, Medal of Honor, Metal Gear Solid: Peace Walker. O σημαντικότερος, ίσως, πρωταγωνιστικός του ρόλος ως τώρα είναι αυτός του πρίγκηπα σε τρία από τα νεότερα παιχνίδια της σειράς Prince of Persia. Ακριβώς στο site του δημιουργού της σειράς, Jordan Mechner, είναι που βρίσκουμε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Lowenthal πάνω στο θέμα του voice acting.

Το εισαγωγικό σημείωμα του Mechner μιλάει για την εμπειρία του με τον Lowenthal όταν το 2003, για τη δημιουργία του Prince of Persia: The sands of time, ο ηθοποιός κλήθηκε να δώσει φωνή σε ένα χαρακτήρα ο οποίος δεν υπήρχε ως εκείνη τη στιγμή σε καμία μορφή, ούτε ως concept art, ούτε ως digital animation. Για αυτό το εγχείρημα λέει: "πρώτο βήμα ήταν αυτοί οι δύο ηθοποιοί [στους ρόλους του πρίγκηπα και της Farah] να δημιουργήσουν τους χαρακτήρες στη φαντασία τους" και συνεχίζει με μια προσωπική αίσθηση πάνω στο voice acting: "εκτιμώ την ηχογράφηση των φωνών ως μια ξεχωριστή, συγκινητική και τρομακτικότατη διαδικασία στην παραγωγή ενός παιχνιδιού".

Έχοντας ζήσει τη διαδικασία από το βλέμμα του σεναριογράφου, ο Mechner ζητάει από τον Lowenthal την εμπειρία από την πλευρά του ηθοποιού.

Κι ο Yuri απαντάει:

Πολλές φορές με ρωτούν: "Τι είναι πιο δύσκολο? Το voice acting ή η πραγματική ηθοποιία?". Το έχω ακούσει τόσες φορές πλέον που δεν προσβάλλομαι. Σχεδόν ποτέ. Θέλω να πω, το καταλαβαίνω, το άτομο που σου μιλάει εννοεί "Ποια ηθοποιία είναι πιο δύσκολη, αυτή που καταλήγουμε να ακούμε μόνο τη φωνή σου ή αυτή που καταλήγουμε να βλέπουμε το πρόσωπό σου?"

Ας το αναλύσουμε λοιπόν:

Για την ηθοποιία μπροστά από την κάμερα, συνήθως λαμβάνω το σενάριο εκ των προτέρων, συζητώ με το σκηνοθέτη για το χαρακτήρα και για το ποιο είναι το όραμα του για το project, κάνω λίγη έρευνα, φοράω ένα κουστούμι, δουλεύω με τα props, περιπλανιέμαι στο πλατό, κάνω πρόβες με άλλους ηθοποιούς και παίρνω όσο χρόνο μου χρειάζεται για να αναλύσω το σενάριο και να προσφέρω σε εσάς, τους θεατές, την καλύτερη ερμηνεία που μπορώ να κάνω.

Για το voice acting, συνήθως εμφανίζομαι το πρωί για την ηχογράφηση, μου δίνεται ένα σενάριο και μετά από 5 λεπτά (αν είμαι τυχερός) συζήτησης με το σκηνοθέτη (ή το σεναριογράφο) πάνω στο project, ξεκινάμε να δουλεύουμε ώστε να μπορέσω να προσφέρω σε εσάς, τους θεατές/ακροατές/παίτες, την καλύτερη ερμηνεία που μπορώ να κάνω. Αυτή η ερμηνεία θα κριθεί με πιο ήπιο τρόπο επειδή δεν είχα όλες τις ανέσεις που μπορεί να επιτρέψει μια κατάσταση μπροστά στην κάμερα ή στο θέατρο? Σίγουρα όχι.

Ως voice actor, πρέπει να "βουτήξω στα βαθειά", να αναλύσω το σενάριο, να πάρω όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες σε ελάχιστο χρόνο από τους συντελεστές και να πάρω επιλογές άμεσα - παραμένοντας ελαστικός στην περίπτωση που οι επιλογές μου δεν είναι σε αρμονία με αυτό που θέλει ο πελάτης. Πρέπει να προσέξω ιδιαίτερα το σκηνοθέτη γιατί συχνά έχει ΠΟΛΛΕΣ περισσότερες πληροφορίες πάνω στους χαρακτήρες και την ιστορία, από μένα. Και είμαι μόνος, με άδεια χέρια, φορώντας τα ρούχα που πήρα το πρωί από την ντουλάπα μου, ενώ στέκομαι σε ένα δωμάτιο που είναι το μισό από την ντουλάπα μου, μπροστά σε ένα ευαίσθητο μικρόφωνο που θα ηχογραφήσει οποιοδήποτε ήχο - ηθελημένο ή μη - κάνω. Και το μόνο πράγμα στο οποίο μπορώ να βασιστώ εκεί μέσα είναι η φαντασία μου. Δεν εννοώ βέβαια ότι δε χρησιμοποιώ τη φαντασία μου στην κάμερα, μα μέσα στο θάλαμο ηχογράφησης, είναι το ισχυρότερό μου όπλο. Στο σκοτάδι, μόνος σου, πρέπει να δημιουργήσεις τα πάντα - όπου, αν το καλοσκεφτείς, μπορεί να είναι είτε πολύ τρομακτικό είτε φοβερά δυναμωτικό. Από φόβο μην φτάσω σε πανικό, διαλέγω το "δυναμωτικό". Είναι απαραίτητο. Πρέπει να φέρεις αυτοπεποίθηση μαζί σου στο θάλαμο, γιατί κανείς δε θα σε προετοιμάσει, και γιατί ο πελάτης σπάνια έχει τεράστια διάθεση χρόνου για να περιμένει να "βρεις" τη φόρμα σου.

Για να σαι ένας καλός voice actor, δε σου φτάνει απλά μια ωραία φωνή. Χρόνια θεάτρου μου έδωσαν ένα μεγάλο αβαντάζ στο voice acting. Και ξέρετε κάτι? Και το voice acting που έχω κάνει με έχει μετατρέψει σε καλύτερο ηθοποιό μπροστά στην κάμερα.

Δε λέω ότι το ένα είναι καλύτερο από το άλλο. Λατρεύω και τα δύο, και σίγουρα λατρεύω να εμφανίζομαι για μια δουλειά voice acting χωρίς να πρέπει να βρεθώ εκεί από τις 5 το πρωί για μακιγιάζ και ένδυση ώστε να περιμένω μετά στο τροχόσπιτο για δύο ώρες ενώ προβάρουν μέχρι να ναι απολύτως έτοιμοι για μένα που θα βγω για να πω τρεις σειρές διαλόγου. Αντιθέτως, μπορώ να μπω σε ένα στούντιο στις 9 το πρωί και να έχω τελειώσει κατά τη 1 το μεσημέρι, μερικές φορές έχοντας ηχογραφήσει, στην ουσία, μια ολόκληρη ταινία. Και δε χρειάστηκε καν να φορέσω παντελόνι. Από την άλλη, μερικές φορές λατρεύω να φοράω ένα κουστούμι ή μια πανοπλία και να χτυπάω έναν άλλον ηθοποιό με ένα σπαθί.

(Βλέποντας μερικές φορές τη δουλειά μου στα video games να περνάει από το voice acting στο motion capture ολόκληρης ερμηνείας, νιώθω ότι οι δύο κόσμοι είναι σε πορεία σύγκρουσης. Μα αυτό είναι μια ιστορία για μια άλλη μέρα.)

Όταν κάνω voice acting, δε βλέπει κανείς το πρόσωπό μου, οπότε παύει να είναι ένα θέμα του αν "ταιριάζεις εμφανισιακά στο ρόλο". Αν μπορώ να ταιριάξω με τη φωνή μου, μπορώ να "γίνω" ο ρόλος. Δε βλέπεις πολλούς voice actors να παίρνουν δουλειές λόγω της εμφάνισης τους. Για άλλη μια φορά πρέπει να σαι ένας καλός ηθοποιός. Όχι απλά ένα όμορφο πρόσωπο. Ούτε καν Πέρσης.

Πηγή: Voice acting for video games - jordanmencher.com

Read More

O Cliff Bleszinski (Gears of War 3) μιλάει στο Gamespot Australia

Λίγες μέρες πριν την κυκλοφορία του τελευταίου κεφαλαίου της μεγαλειώδους τριλογίας Gears of War, ο Cliff Bleszinski, design director της Epic Games, παραχώρησε μια συνέντευξη στον Dan Chiappini του GameSpot Australia. 

Gamespot Australia: Πες μας περισσότερα για το Gears of War 3 Season Pass. Πώς θα λειτουργεί? Σας προκάλεσε έκπληξη η ανταπόκριση των fans?
Cliff Bleszinski: Το πρώτο πρόβλημα είανι ότι ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο υπάρχουν ήδη τα online passes, οπότε μόλις το ανακοινώσαμε, υπήρχε η εντύπωση σε μερικούς ότι θα πρέπει να πληρώσουν για να παίξουν το Gears online, κάτι το οποίο, φυσικά, δεν ήταν αλήθεια. Το season pass αναφέρεται στο Downloadable Content (DLC), είναι σα να έχεις από πριν κάτι αντίστοιχο της έκδοσης “All Front Collection” του Gears of War 2. Το άλλο πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος πιστεύει πώς πρόκειται απλά για μερικούς χάρτες multiplayer, και δεν είναι έτσι. Θα υπάρξουν, σίγουρα, κάποιοι χάρτες multiplayer κάποια στιγμή, μα το πακέτο θα αποτελείται κι από άλλα πράγματα, όπως νέα χαρακτηριστικά για το Horde mode, όπως και νέο υλικό για το single player campaign. Είναι ένας τρόπος να εξοικονομήσει κανείς και να αποφύγει την ταλαιπωρία του να αγοράζει το καθένα από αυτά τα πακέτα ξεχωριστά όταν κυκλοφορήσουν. Είναι μια έξυπνη απόφαση, επαγγελματικά.

GS AU: Έχεις πει στο παρελθόν ότι το Gears of War είναι ένα προσωπικό παιχνίδι για σένα. Τώρα που η τριλογία φτάνει στο τέλος της, μιας και ένα μεγάλο κομμάτι σου αντιπροσωπεύεται μέσα σε αυτή, αισθάνεσαι ότι συναισθηματικά κλείνει ένα κεφάλαιο?
CB: Απολύτως. Προσωπικά, όταν το project ξεκίνησα, ήμουν 29-30 χρονών και εν μέσω ενός διαζυγίου από τον πρώτο μου γάμο. Αν περνάς μια άσχημη περίοδο στη ζωή σου και είσαι ένα δημιουργικό άτομο, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να ρίξεις όλη αυτή την ενέργεια στη δουλειά σου. Ακούς για καλλιτέχνες που ενώ περνάνε άσχημες καταστάσεις, ζουν μια κάθαρση με αυτόν τον τρόπο, είναι μια θεραπεία για αυτούς. Και μερικά από τα πράγματα που βγήκαν από το Gears 1 ήταν αποτέλεσμα αυτής της φάσης. Πλέον ο κύκλος κλείνει με το Gears 3 και ας πούμε απλά ότι το finale είναι πολύ προσωπικό για μένα. Δε θέλω να spoilerάρω πολύ το τι συμβαίνει, μα αυτό που διαδραματίζεται - και η τελευταία σκηνή - δεν είναι πολύ προσωπικό μόνο για μένα, μα και για τον Rod Fergusson και τον Lee Perry, οι οποίο επίσης έχασαν ο καθένας τον πατέρα τους σε μια νεαρή ηλικία. Η συμβουλή μου για τους δημιουργούς παιχνιδιών είναι να κάνουν προσωπικά τα παιχνίδια τους. Πάρτε στοιχεία από την αληθινή ζωή, ονόματα φίλων, μέρη που έχετε επισκεφτεί και χρησιμοποιείστε τα. Αυτό είναι που κάνει ένα παιχνίδι να μη φαίνεται σαν ένα κατασκευασμένο προϊόν, το κάνει να φαίνεται αληθινό και χειροπιαστό.

GS AU: Δεδομένου ότι χρησιμοποιείς προσωπικές σου εμπειρίες, υπήρχαν κάποιες πλευρές που δεν ήθελες να εξερευνήσεις στο παιχνίδι?
CB: Έχω περάσει πολλά πάνω και κάτω και άσχημες σχέσεις, μα δε νομίζω ότι θα μπορούσα ποτέ να φτιάξω ένα παιχνίδι όπως το Catherine. Τους χειροκροτώ για την κατεύθυνση που επέλεξαν να πάρουν. Το Catherine είναι το πρώτο παιχνίδι που αγγίζει τα θέματα του άγχους, της απιστίας και της αβεβαιότητας σε μια σχέση, από το Silent Hill 2. Και αυτός είναι ένας χώρος που δεν ήθελα καν να αγγίξω γιατί είναι πολύ ιδιαίτερος.

GS AU: Πρόσφατα, η 343 Industries ανέφερε ότι είχε μερικές τρομερές νέες ιδέες για το Halo, οι οποίες όμως δεν ταιριάζουν πάντα στο universe και την ιστορία του παιχνιδιού. Ως design director, υπήρχαν κάποια concepts σε επίπεδο gameplay τα οποία χρειάστηκε να απορρίψεις για το Gears 3 όχι επειδή δε δούλευαν, μα επειδή δεν ταίριαζαν?
CB: Ναι, σε μια φάση σκεφτήκαμε να δώσουμε τη δυνατότητα στο χαρακτήρα να ξαπλώνει κάτω, καθώς και το να μπορεί να ρίξει κλεφτές ματιές πάνω από ψηλούς τοίχους ενώ βρίσκεται υπό κάλυψη πίσω τους, μα νιώσαμε ότι προσέθετε άβολα στοιχεία τα οποία δεν είχαν θέση σε ένα σύστημα το οποίο προσπαθούσαμε να κάνουμε όσο πιο εκλεπτυσμένο γίνεται. Αυτά είναι δύο παραδείγματα πραγμάτων που υπήρχαν κάποια στιγμή μα που τελικά κόπηκαν.

GS AU:  Τον Ιούλιο, μια ημιτελής έκδοση του single player campaign βρέθηκε στο internet. Πώς επηρέασε το ηθικό της ομάδας?
CB: Είναι πολύ άσχημο και σου ραγίζει την καρδία, μα πρέπει να "ξεσκονιστείς" και να συνεχίσεις να προχωράς. Να'σαι σίγουρος ότι οποιοσδήποτε είναι πραγματικός φανατικός της σειράς θα αγνοούσε μια τέτοια έκδοση ή τα διάφορα βίντεο που κυκλοφόρησαν στο ΥouΤube. Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να εντοπίσουμε οποιονδήποτε το έχει ακόμα και να τον μπλοκάρουμε από το παιχνίδι, όχι μόνο επειδή πρόκειται για κλοπή, μα επειδή χαλάει το παιχνίδι για όλους τους άλλους. Αλλά αυτός είναι ο κόσμος στον οποίο ζούμε, τα πράγματα διαρρέουν και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να το αποτρέψεις πριν γίνει. Το υλικό φτάνει στο κοινό, τα βίντεο δεν έχουν animation στα πρόσωπα και υπάρχουν σχόλια για debug από κάτω. Θες το προϊόν σου να ναι απόλυτα προσεγμένο και δε σου δίνεται ποτέ η δεύτερη ευκαιρία για να κάνεις εκείνη την "πρώτη εντύπωση", και είναι πραγματικά αποκαρδιωτικό όταν συμβαίνει.

GS AU: Είσαι ο executive producer στην ταινία του Gears of War. Σε τι σημείο βρίσκεται αυτή τη στιγμή?
CB: Είναι σε ένα "εξελικτικό limbo" αυτή τη στιγμή. Υπάρχουν πολλές συζητήσεις για το ποια κατεύθυνση θα ακολουθηθεί και για το τι θα συμβεί, μα, προς το παρόν, έχει καθυστερήσει. Ευχόμαστε ότι, όταν κυκλοφορήσει το παιχνίδι, θα συνεχίσουμε τη δουλειά πάνω στην ταινία.

GS AU: Κατά τη διάρκεια του GDC, μίλησες για την εικόνα σου και για την ανάγκη των εκπροσώπων των εταιρειών να ναι σα μια ξεχωριστή "μάρκα" πέρα από το προϊόν. Είναι πλέον μια ανάγκη του μοντέρνου κόσμου των δημιουργών παιχνιδιών?
CB: Είναι αρκετά δύσκολο ως ιδιότητα. Πρέπει να σαι "χοντρόπετσος" και, τις περισσότερες φορές, οι εταιρείες που σχεδιάζουν παιχνίδια δεν το θέλουν, γιατί επιθυμούν οι υπάλληλοί τους να ναι αναλώσιμοι, να αντικαθιστώνται όπως οι εργάτες ενός εργοστασίου. Κανείς δε μου ζήτησε να το κάνω. Εγώ προθυμοποιήθηκα και, κάθε φορά που έρχονταν δημοσιογράφοι, ασχολούμουν εθελοντικά όταν ήμουν νεότερος, γιατί ήταν μια "ασφάλεια" για μένα, στην περίπτωση που ο Tim [Sweeney] ξυπνούσε μια μέρα και αποφάσιζε ότι δεν του αρέσω, θα μπορούσα πιθανότατα να πάω να πιάσω δουλειά κάπου αλλού, βασιζόμενος απλά στο ότι ο κόσμος ξέρει το όνομά μου. Επίσης, είναι διασκεδαστικό, σου δίνει πολλές ευκαρίες. Ζω στο Raleigh [Βόρεια Καρολίνα], το οποίο είναι μια πανέμορφη, "κοιμισμένη" κωμόπολη του νότου, μα έχω τη δυνατότητα να ταξιδεύω συχνά, να βλέπω τον κόσμο και να επιστρέφω για να φτιάξω παιχνίδια. Είναι σα να χεις τα καλύτερα στοιχεία από δύο κόσμους. Θέλω να δω περισσότερα, θέλω να γνωρίσω περισσότερους σχεδιαστές. Πιστεύω ότι θα πρεπε όλοι μας να δουλεύουμε σε όσο στενότερη συνεργασία γίνεται, να συσπειρωθούμε.

GS AU: Το Gears αξίζει πολλά από μόνο τους ως παιχνίδι, μα θα απέδιδες κομμάτι της επιτυχίας του στις πρωτοβουλίες σας σε επίπεδο social media?
CB: Το να ξέρεις πώς να χρησιμοποιήσεις τα social media είναι χρήσιμο, και πιστεύω ότι μας βοήθησε πολύ, μα σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να σου κάνει και κακό. Έχω προκαλέσει μικτές αντιδράσεις στους παίκτες στο παρελθόν, γιατί ντυνόμουν με αστείο τρόπο, είχα περίεργα μαλλιά και σκουλαρίκια. Έχω πει αρκετά ηλίθια πράγματα, μα μερικές φορές λεγόμενά μου αποδόθηκαν λανθασμένα. Κοινώς, αν είσαι ο Peter Molyneux ή ο John Carmack, απολαμβάνεις έναν μεγάλο "σεβασμό nerd", κάτι για το οποίο έπρεπε να πολεμήσω πολύ και να φτιάξω καταπληκτικά παιχνίδια.

GS AU: Κοιτάζοντας το παρελθόν, βλέπεις με άλλο μάτι τα παιχνίδια που δημιουργείς. Πες μας για τα μαθήματα που έλαβες μεταξύ κάθε κεφαλαίου του Gears of War.
CB: Το μάθημα που έμαθα είναι κάτι που μ'αρέσει να αποκαλώ "I didn't sign up for this". Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι... χμ, δεν το έκαναν στο Dead Space 2 μα στο Dead Space 1, η σκηνή με τους αστεροειδείς. Αγόρασα το παιχνίδι για να σκοτώσω necromorphs και για να τρομάξω, όχι για να παίξω Asteroids [γελάει]. Το ίδιο έγινε και στο Gears 2 με το καταραμένο τανκ πάνω στην παγωμένη λίμνη.. Οι περισσότεροι φίλοι του Gears πήραν το παιχνίδι για να ακούσουν την ιστορία των Marcus, Dom, Cole, Locust... και να πριονίσουν, να χρησιμοποιήσουν φοβερά όπλα και να ζήσουν τρελά σκηνικά. Δεν το αγόρασαν για να προσπαθούν να οδηγήσουν ένα tank πάνω σε μια γλιστερό πάγο που σπάει [γελάει]. Αυτό ήταν ένα από τα πολύ σημαντικά μαθήματα που έμαθα. Υπάρχουν σκηνές στο Gears 3 όπου βρίσκεσαι στο πίσω μέρος ενός φορτηγού ή σε ένα υποβρύχιο, μα δεν πιλοτάρεις εσύ. Αποφασίσαμε να βάλουμε τα μέσα μεταφοράς στον πάγο [μεταφορικά] για λίγο και να αφήσουμε αυτές τις στιγμές ως ανεξάρτητους τομείς co-op rail-shooter.

GS AU: Πώς διαχειρίζεστε το feedback του τι θέλει το κοινό σε συνδυασμό με τα πράγματα που σχεδιάζετε γιατί πιστεύετε εσείς ότι θα αποτελούσαν καλές προσθήκες?
CB: Χωρίζουμε τη διαδικασία σε διάφορα επίπεδα. Το πρώτο που κάνουμε είναι να στρέψουμε την προσοχή μας στα forum, το Twitter και γενικότερα το social networking, είναι μια πολύ καλή αίσθηση της "θερμοκρασίας" του κοινού. Από κει και πέρα, πρέπει να σαι προσεκτικός γιατί υπάρχουν πολύ πραγματικά σκληροπυρηνικοί οπαδοί, οι οποίοι μερικές φορές είναι και αυτοί που συμμετέχουν και ακούγονται περισσότερο, σε αντίθεση με έναν συνηθισμένο gamer που αγοράζει μερικά παιχνίδια το χρόνο και δε θα μπαινε ποτέ σε forum. Το δεύτερο που πρέπει να χρησιμοποιήσεις είναι στατιστικές. Μερικές φορές έχουμε συνειδητοποιήσει ότι είναι διαφορετικό αυτό που λένε οι άνθρωποι στα forum και αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα. Για παράδειγμα, όταν πραγματοποιήσαμε το Gears of War 3 beta, υπήρχε μια γενικότερη εντύπωση ότι το sawed-off shotgun είναι το καλύτερο όπλο που φτιάξαμε ποτέ, μα, όταν κοιτάξαμε τις στατιστικές των servers, ανακαλύψαμε ότι τέσσερις φορές περισσότερα kills πραγματοποιούνταν από το gnasher shotgun σε σύγκριση με το sawed-off shotgun. Το γεγονός ήταν ότι οι καλύτεροι παίκτες που ήταν συνηθισμένοι να περνάνε ολόκληρα multiplayer sessions χωρίς να πεθαίνουν, ξαφνικά άρχισαν να σκοτώνονται από το digger launcher ή το sawed-off shotgun. Και σκεφτόμουν "ευτυχώς, καλό είναι να σκοτώνονται κάθε τόσο!". Προσθέσαμε μια μεγάλη φωτεινή κουκκίδα στις κάννες της sawed-off shotgun ώστε να μπορείς να δεις τον αντίπαλο να σε πλησιάζει από πολύ μακριά. Το τελευταίο πράγμα που χρησιμοποιούμε είναι η διαίσθησή μας. Αν δεν μπορούμε να την εμπιστευτούμε, τότε καλύτερα να τα μαζέψουμε και να φύγουμε.

GS AU: Ανέφερες το Dead Space και το Catherine. Πόσο μεγάλο είναι το κομμάτι του design το οποίο προέρχεται από τη διόρθωση πραγμάτων που θεωρείς ότι άλλοι σχεδιαστές έκαναν λάθος?
CB: Θεωρώ πολύ σημαντική την οπτική γλώσσα. Όταν δουλεύεις σε ένα συγκεκριμένο χώρο, μπορεί να σου "καταστρέψει" τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις και ζεις κάποια πράγματα. O Eric Holmes, ένας από τους designers μας, μας έπεισε όλους να διαβάσουμε μια σειρά βιβλίων ονόματι "Sace the Cat", που αναλύει τα διαφορετικά κομμάτια που συνθέτουν τη γραφή ενός σεναρίου... αυτό το πράγμα μου "κατέστρεψε" κάπως τις ταινίες, γιατί στο βιβλίο γίνεται χρήση διαφόρων όρων που συνθέτουν, κατά το συγγραφέα, μια καλή ταινία. Υπάρχει πάντα η "σκοτεινή βραδιά της ψυχής", όταν δηλαδή ο χαρακτήρας βρίσκεσαι σε χειρότερη κατάσταση από τότε που ξεκίνησε η ταινία και συνήθως περνάει μια βροχερή νύχτα καθώς περνάμε στο επόμενο κεφάλαιο. Πλέον κάθε φορά που συμβαίνει γυρίζω προς την αρραβωνιαστικιά μου και της λέω "Σκοτεινή βραδιά της ψυχής!" κι εκείνη μου απαντά "Σκάσε!". Το ίδιο συμβαίνει και στα παιχνίδια, ένα σημαντικό στοιχείο είναι η οπτική γλώσσα. Στο Gears χρειάστηκε να θυμίσουμε συνεχόμενα στους παίκτες ότι οτιδήποτε είναι ξύλο, συνήθως σπάει. Όταν μια πόρτα δεν έχει μεταλλική επικάλυψη τότε συνήθως μπορείς να τη διαπεράσεις. Αν είσαι σε ένα περιβάλλον υψηλής τεχνολογίας, μια πράσινη η μπλε κουκκίδα σημαίνει ότι μια πόρτα είναι ανοιχτή, μια κόκκινη κουκκίδα σημαίνει ότι είναι κλειστή. Κι αυτό είναι κάτι στο οποίο τα πρώτα Halo ήταν πολύ καλά. Παίζοντας άλλα παιχνίδια παρατηρώ ότι μπορώ να σπάσω αυτό το βαρέλι μπροστά μου, μα υπάρχουν άλλα τρία βαρέλια δίπλα μου, τα οποία είναι ολόιδια με αυτό που μόλις έσπασα, μα δεν μπορώ να τα σπάσω οπότε λες "Τι στο διάολο?". Είναι αυτό που αποκαλώ "τεμπέλικα εμπόδια". Φτάνεις στο τέλος ενός διαδρόμου και υπάρχει ένα διάφανο τείχος που σε σταματάει, απεικονιζόμενο από δύο χαρτόκουτα και λες "Μα γιατί δεν μπορώ να περάσω?". Αν βάλεις ένα σωρό χαλάσματα, τότε είναι ξεκάθαρο ότι ο χαρακτήρας δεν μπορεί να σκαρφαλώσει. Γενικά υπάρχουν πολλά τέτοια μικρά πράγματα στα οποία είμαι πολύ σχολαστικός όσον αφορά το design.

GS AU: Cliff, ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σου.

Μετάφραση από: Gamestop - Gears of War 3: Q&A With Cliff Bleszinski

Read More

Private Government: Η metal πενιά από το Dubai

Όταν πριν λίγες εβδομάδες παρουσιάσαμε στο The Scary Nights Show μία ροκ διασκευή στο ζεϊμπέκικό της Ευδοκίας με τον τίτλο "Metallico tis Evdokias", κανείς εξ ημών δεν φανταζόταν ότι θα χτίζαμε μία γέφυρα μεταξύ της Ελλάδας και του Ντουμπάι με ενδιάμεσο προορισμό την Κύπρο.

Κύριες και κύριοι, είναι χαρά και τιμή να σας παρουσιάσουμε τους Private Government μέσα από τα μάτια του Μιλτιάδη Κυβερνήτη (Miltiadis Kyvernitis).

"Ο πατέρας μου είναι Κύπριος κι η μητέρα μου έχει καταγωγή από τις Φιλιππίνες ενώ ο ίδιος μεγάλωσα σαν Κύπριος μέσα σε μία μεγάλη Κυπριακή οικογένεια στην Λευκωσία που επισκέπτομαι κάθε χρόνο", μας εξηγεί. Ο Μιλτιάδης ασχολείται επαγγελματικά με την μουσική σχεδόν μία δεκαετία, ως μηχανικός ήχου και μουσικός παραγωγός (αξιοθαύμαστο γεγονός καθώς είναι μόλις 27 ετών!).

Οι Private Government είχαν ουσιαστικά το ίδιο ξεκίνημα με τους Nine Inch Nails του Trent Resnor. "Όλοι ασχολούμασταν με την παραγωγή, υπό την επίβλεψή μου, αλλά χωρίς να κάνουμε συναυλίες."

Το αποτέλεσμα ήταν το άλμπουμ "Diavatirio" που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2009 και πάνω στο οποίο συνεργάστηκαν πάνω από 10 μουσικοί, πολλοί εξ αυτών διαφορετικής εθνικότητας και μουσικής παιδείας.

Πριν από το "Diavatirio", οι Private Government κυκλοφόρησαν ένα promo EP με το όνομα "Road to Paradise".

Τα κύρια μέλη του συγκροτήματος είναι οι Miltiadis Kyvernitis (rhythm guitar), Basel Anabtawi (φωνητικά) και Joe Akkawi (lead guitar).

Αυτή την περίοδο οι Private Government δουλεύουν πάνω στον δεύτερό τους δίσκο και προετοιμάζονται για κάποιες ζωντανές εμφανίσεις στο Dubai ενώ στο συγκρότημα έχουν προστεθεί δύο νέα μέλη, οι Josh Saldana (drums) και Gregory Cargopoulos (bass).

Η ιδέα που κρύβεται πίσω από το Metallico Tis Evdokias

Ο Μιλτιάδης αναφέρει χαρακτηριστικά: "Η ιδέα να κάνω μία metal διασκευή του Ζεϊμπέκικου, μου ήρθε όταν το άκουσα το 2004 οπού και υπηρετούσα στον Κυπριακό στρατό. Το αγάπησα τόσο πολύ και ήμουν αποφασισμένος να το ολοκληρώσω, όπως και έγινε. Είμαι πολύ ευγνώμων που οι πιο πολλοί Έλληνες και Ελληνοκύπριοι το αγαπούν εξίσου. Η απήχηση που έχει το τραγούδι αυτό είναι μοναδική!"

Οι Private Government αυτή την περίοδο γυρίζουν το video για το τραγούδι αυτό. Ο σεβασμός τους απέναντι στην αυθεντική εκτέλεση τους οδήγησε να ξεκινήσουν τα γυρίσματα στην Άγια Βαβατσινιά απ' όπου καταγόταν ο Μάνος Λοΐζος ενώ πιθανότητα θα συμμετάσχει η κόρη της Μαρία Βασίλειου, πρωταγωνίστριας της ταινίας του 1971 "Ευδοκία", ερμηνεύοντας στοιχεία από τον ρόλο που υποδύθηκε η μητέρα της. Ο σκηνοθέτης θα είναι Αιγύπτιος καθώς ο Λοΐζος μεγάλωσε στην Αίγυπτο.

Η αλήθεια πίσω από το όνομα "Private Government"

Ο Μιλτιάδης περιγράφει τον Διοικητή που είχε στην Εθνική Φρουρά της Κύπρου με τον πλέον γλαφυρό τρόπο που μπορεί να συνοψιστεί ως μία σύνθεση του Steven Seagal και του Arnold Schwarzenegger με το υφάκι του Vinnie Jones. Το ψευδώνυμό του ήταν Rambo (φυσικά!) ενώ ήταν γνωστός για τις φυλακές που μοίραζε στους στρατιώτες, την έμμονή του με την Καλλιόπη και την ευχέρεια να κόβει άδειες. Ο Μιλτιάδης φυσικά μόνο από αυτά που άκουγε, τον φοβόταν αρκετά λέγοντας χαρακτηριστικά "κανείς άλλος δεν μπορούσε να με τρομάξει τόσο εκτός ίσως από τον πάτερά μου". Ένας ακόμα λόγος που του προκαλούσε άγχος ήταν το γεγονός ότι δεν μίλαγε άπταιστα τα ελληνικά, "τι θα συνέβαινε εάν μου έδινε μία εντολή κι εγώ δεν την καταλάβαινα?"

Ακολουθεί η συνέντευξη που έκανε ο Μιλτιάδης ως νεοσύλλεκτος με τον Διοικητή του (τυπική διαδικασία):

Rambo (gr): Compared to the others, you're old. Where did you come from?

Miltiadis (en): Dubai, sir.

Rambo: Why are you in the army then, coming from a fancy place like that?

Milto: I decided to do my time here sir, to get it out of the way. I'm only here for six months.

Rambo: Ah...you're a sixer. Good luck with the others then, you'll be having a hard time if they know you're here for six months and they're here for two years.

Milto: I don't care what they think, sir. I'm here to serve my country as long as I must, and leave.

Rambo: Good for you. Straight to the point. No mess-ups, no screw-ups, no slacking. You want to stay on my good side, you do as you're ordered. You are a soldier like everyone else, and there are commanders here who are younger than you. Regardless, you will do as you're told. You stick by the rules, you do your time, and you'll be just fine. If you're good enough you may get more days-off in the week than usual. But don't count on it.

Milto: Yes, sir.

Rambo: Your last name is Kyvernitis.

Milto: Yes, sir.

Rambo: Powerful last name. It means "government" in English.

Milto: Yes, sir.

Rambo: Are you powerful to have this name?

Milto: Yes, sir.

Rambo (en): Okay, private Government. Get out.

..και εκείνη την στιγμή ο στρατιώτης Κυβερνήτης έδωσε πνοή στους Private Government.

σημ.: Οι ερωτήσεις του Διοικητή ήταν στα Ελληνικά ενώ οι απαντήσεις στα Αγγλικά. Επίσης, "private" είναι ο αγγλικός όρος για τον "στρατιώτη" ενώ η λέξη Kyvernitis (Κυβερνήτης) μεταφράζεται ως government.

http://myspace.com/privategovernment
http://www.youtube.com/user/PVTGovernment
http://www.facebook.com/pages/Private-Government/25902927788?ref=ts
Αγοράστε το Diavatirio: http://www.cdbaby.com/cd/privategov

Ας ακούσουμε κάποια δείγματα της αξιολογότατης δουλειάς τους:

Metallico Tis Evdokias (promo)

Deliverance (pre-production version)

Road to Paradise

Read More

Σωτήρης Δανέζης: συνέντευξη

Την συνεντευξη που παραχωρησε ο δημοσιογραφος Σωτηρης Δανεζης στον υπογραφων και στην αρχισυντακτρια του MovieWorld Λια Παππα, μπορειτε να διαβασετε εδω.

Προσωπικα, να ευχαριστησω την Λια που πηγε κοντρα στους ενδοιασμους της και τελικα πραγματοποιησε την ενδιαφερουσα αυτη συνεντευξη, τον Orion που ακουραστα ηχογραφησε και βιντεοσκοπησε για αρκετη ωρα και τον Ira για την βοηθεια του στην μεταφορα των αρχειων απο την καμερα στον υπολογιστη.

Η συνεντευξη ελαβε χωρα στο καφε του Ηλεκτρα Παλλας, στην Αριστοτελους, στα πλαισια του Διεθνους Φεστιβαλ Ντοκιμαντερ Θεσσαλονικης.

edit: Για την ιστορια, ο κυριος Δανεζης αρνηθηκε να βγει καποια φωτογραφια με τους συντελεστες της συνεντευξης (ή εστω και μονος του).

Θα ακολουθησει η μεγαλη συνεντευξη του κυριου Sinofski, ελπιζω συντομα..

Read More