The Stone Roses: Made of Stone [2013]

Υπήρξαν ένα από τα συγκροτήματα με τη μεγαλύτερη επίδραση που ξεπήδησαν ποτέ από το σπουδαίο μουσικό κίνημα του Μάντσεστερ και τεράστιοι ροκ σταρ στην εποχή τους. 
Το δισκογραφικό τους ντεμπούτο έχει ψηφιστεί ως ένα από τα σημαντικότερα βρετανικά άλμπουμ στην Ιστορία. Κι όμως, το συγκρότημα έλαμψε για λίγο και μετά διαλύθηκε. Η φωτιά όμως δεν έσβησε όλα αυτά τα χρόνια και έτσι το 2011 ανακοίνωσαν την επανένωσή τους και ξεκίνησαν περιοδεία για να τονώσουν το ενδιαφέρον των φαν τους. Αυτή την περιοδεία αναλαμβάνει να καταγράψει ο Shane Meadows («This is England» 2006), ο οποίος είναι μάλιστα μεγάλος τους φαν και αυτό είναι το πρώτο του μουσικό ντοκιμαντέρ.

Από αυτή την πλευρά φαίνεται πως είδε και την ιστορία που θα έλεγε για τους Stone Roses, του φαν. Χρησιμοποιεί πολύ ενδιαφέρον υλικό από την εποχή που όλοι μιλούσαν για αυτούς, την άνοδο και τη διάλυσή τους και τους παρακολουθεί στις προετοιμασίες και τις πρόβες τους για τη νέα περιοδεία τους.

Ίσως η καλύτερη στιγμή του ντοκιμαντέρ, είναι η μίνι συναυλία που έδωσαν δωρεάν τον Μάϊο του 2012 στο Parr Hall στο Warrington, που ήταν και η πρώτη τους συναυλία ως  Stone Roses από τη διάλυσή τους τη δεκαετία του ’90 και ήταν αποκλειστικά για τους φαν. Και το λέω αυτό γιατί εισιτήριο έπαιρναν μονάχα οι χίλιοι πρώτοι που θα έφταναν στο χώρο της συναυλίας έχοντας μαζί τους ένα CD, ένα μπλουζάκι, ένα ενθύμιο από τους Stone Roses, ή εισιτήριο για την επερχόμενη μεγάλη συναυλία στο Heaton Park. Τα εισιτήρια, εξαντλήθηκαν μέσα σε λίγες ώρες. Καθένας από αυτούς που κατέφθασαν τρέχοντας, είχε τη δική τους ιστορία να πει για το συγκρότημα και όλες μαζί σε έκαναν να νιώσεις λίγη από τη χαρά και την ανυπομονησία τους για αυτή τη μεγάλη μουσική στιγμή ή και την απογοήτευσή τους που άργησαν και δε θα κατάφερναν να τη ζήσουν.

Δυστυχώς όμως, ταινία προσπαθεί να αποφύγει να δει από πολύ κοντά τα προβλήματα αυτής της μπάντας, σα να θέλει να κρατήσει μόνο την καλή τους πλευρά. Έτσι χάνεται ένα αρκετά ενδιαφέρον υλικό, από την αποχώρηση του ντράμερ Reni  σε μία από τις συναυλίες τους. Το ότι άφησε το πρόγραμμα μισοτελειωμένο προκάλεσε αντιδράσεις τόσο από το κοινό, όσο και το θυμό του τραγουδιστή του συγκροτήματος Ian Brown  που δε δίστασε να τον βρίσει δημοσίως. Οι διαφωνίες τους ήταν και ένας από τους λόγους της διάλυσης του γκρουπ την πρώτη φορά.  Τελικά οι διαφορές τους δεν ήταν ικανές να στερήσουν από τους φαν τη μεγάλη συναυλία του Heaton Park, η οποία μαζεύει 75.000 κόσμο και βλέπουμε μέρος της με δέος και την ακούμε σα να ήμασταν κι εμείς φαν . Εάν λοιπόν αυτός ήταν ο σκοπός του Shane Meadows, τον πέτυχε.

Η ταινία προβλήθηκε στο μουσικό διαγωνιστικό τμήμα του 19^ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας.

Της Λίας Παππά

Δείτε το τρέιλερ:

Read More

Air - Le Voyage Dans La Lune (Virgin 2012)

Για τους λάτρεις του σινεμά η ταινία Le Voyage Dans La Lune (A Trip to the Moon) του Georges Méliès που γυρίστηκε το 1902 (ναι καλά διαβάζετε) υπήρξε ένας από τους σταθμούς στην ιστορία της 7ης τέχνης. Η ταινία αυτή αποτέλεσε μέσα στα χρόνια και εξακολουθεί να αποτελεί τεράστια πηγή έμπνευσης τόσο για τους κινηματογραφιστές όσο και για αρκετούς μουσικούς,δυστυχώς όμως μέχρι σήμερα (και όχι αδίκως) δεν υπήρξε κάποιο soundtrack αντίστοιχο της αξίας της (με εξαίρεση την 16 λεπτών διάρκειας μουσική που την πλαισιώνει).Την λύση σε αυτό έδωσαν τα Fondation Groupama Gan και Fondation Technicolor τα οποία και ανέθεσαν στους Γάλλους Air να αναλάβουν αυτό το παράτολμο ομολογουμένως εγχείρημα!

Το δίδυμο των Nicolas Godin και Jean-Benoit Dunckel ήταν σχεδόν αδύνατο να αντισταθεί σε μια τέτοια πρόταση και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα το ομότιτλο άλμπουμ το οποίο δίνει σε αυτό το κλασσικό φιλμ τον νεωτεριστικό αέρα που χρειαζόταν. Οι δύο Γάλλοι ακολούθησαν μια πολύ απλή συνταγή που αποδείχθηκε πραγματικά μεγαλοφυής.Εκμεταλλεύτηκαν την αρχική μουσική της ταινίας,την χρησιμοποίησαν και την εκτίναξαν σε ύψη δυσθεώρητα! Καθώς φαίνεται οι Air δημιουργούσαν κάτω από ιδανικό φεγγάρι καθώς το όλο αποτέλεσμα είναι μεγαλειώδες! Σε αυτό βοήθησαν πολύ και οι αρκετά γνωστές συμμετοχές στα φωνητικά των Erika Foster,Annie Hart και Heather D' Angelo των Au Revoir Simone και της Victoria Legrand των Beach House.Από εκεί και πέρα οι Air χωρίς πολλές φιοριτούρες και με πραγματική αγάπη μας δίνουν ένα από τα εξαιρετικότερα δείγματα downtempo electro μουσικής που έχουμε ακούσει! Μπορεί φυσικά οι Air να μοιάζουν σε πολλούς παλιομοδίτες καθώς είναι λάτρεις των κλασσικών ηλεκτρονικών μουσικών δομών,παρόλα αυτά καταφέρνουν για ακόμη μια φορά να αποδείξουν ότι το παλιό δεν είναι απαραίτητα και παρωχημένο. Προσωπικά έμεινα εκστασιασμένος από το αποτέλεσμα αυτής της κυκλοφορίας,οφείλω όμως να ομολογήσω πως κομμάτια όπως το "Who Am I Now?" το "Seven Stars",αλλά και οι εκμοντερνισμένες εκδοχές των "Astronomic Club","Parade" και "Sonic Armada" (που αποτελούσαν την original μουσική της ταινίας) αξίζουν μια παραπάνω προσοχή!

Για μια ακόμη φορά οι Air καταφέρνουν να μεγαλουργήσουν.Η ενέργεια και η γοητεία της μουσικής τους είναι αδιαμφισβήτητη και σε αυτό το άλμπουμ και τα δύο αυτα χαρακτηριστικά ξεχειλίζουν!Επιτέλους ένα εκπληκτικό φιλμ απέκτησε το soundtrack που του αρμόζει. Τι κι αν χρειάστηκε 110 χρόνια για να συμβεί αυτό! Το αποτέλεσμα τελικά δικαίωσε τις προσδοκίες όλων και είναι βέβαιο πως θα δικαιώσει και τις δικές σας!

Read More

Jane's Addiction - The Great Escape Artist (Capitol Records 2011)

Οι Jane's Addiction επέστρεψαν στο δισκογραφικό στερέωμα μετά από σχεδόν μια ολόκληρη δεκαετία και καθώς φαίνεται όλα αυτά τα χρόνια αναμονής κάθε άλλο παρά άσχημα αποτελέσματα είχαν.Με τρία original μέλη στην σύνθεση τους (Perry Farrell, Dave Navarro και Stephen Perkins) και με την προσθήκη του μπασίστα Eric Avery,επέστρεψαν με ένα άλμπουμ που, πέρα από κάθε αναμονή, είναι μέχρι στιγμής η πιο ευχάριστη έκπληξη της φετινής δισκογραφικής χρονιάς.

Και πως να μην εκπλαγείς όταν το άλμπουμ ξεκινά με ένα πραγματικό δυναμίτη που ακούει στο όνομα "Words Right Out of My Mouth". Εξαιρετική σύνθεση,με έναν Dave Navarro σε πολύ μεγάλα κέφια και το αποτέλεσμα ένα τραγούδι αντάξιο της φήμης τους.Το "Underground" που ακολουθεί σε αρπάζει κυριολεκτικά από τα μούτρα. Το απίστευτο μπάσο στην εισαγωγή του χτυπάει βαθιά μέσα σου και σε αφήνει κυριολεκτικά έρμαιο στις διαθέσεις της μπάντας που δεν μοιάζουν ικανές να κοπάσουν.

Κι αυτό γίνεται άμεσα αντιληπτό καθώς τα δύο singles που ακολουθούν,τα "End to the Lies" και "Irresistible Force" έρχονται να σε αποτελειώσουν.Ανάμεσα τους παρεμβάλλεται το μελωδικό και ελαφρώς πιο υποτονικό "Curiosity Kills" το οποίο είναι η ήρεμη δύναμη,δίχως να στερείται μουσικής αξίας και ποιότητας.

Από αυτό το σημείο και μετά περνάμε σε πιο "τεχνικές" συνθέσεις.Τα "I'll Hit you Back" και "Twisted Tales" αφήνουν χώρο για να παρουσιαστεί όλο το συνθετικό ταλέντο των Jane's Addiction. Συνθέσεις περίπλοκες,γεμάτες ουσία και ποιότητα όμως,που καθιστούν τα συγκεκριμένα τραγούδια πραγματικά διαμάντια που κοσμούν το συγκεκριμένο άλμπουμ και θυμίζουν αρκετά το ιδιαίτερα ένδοξο παρελθόν τους.
Το "Ultimate Reason" εντυπωσιάζει με τον πιο funk ρυθμό του (κυρίως λόγω της μπασογραμμής του) και σε παρασύρει σε μια πιο trippie διάθεση που διόλου δεν μοιάζει ικανή να σε δυσαρεστήσει.
Οι δύο τελευταίες στροφές του άλμπουμ,δηλαδή το "Splash a Little Water on it" και το "Broken People" είναι δύο τραγούδια με σαφή ραδιοφωνικό και εμπορικό προσανατολισμό. Ήπια σαν μελωδίες με αρκετά funk metal (όσο κι αν αυτό ακούγεται σαν νεολογισμός) στοιχεία,καταφέρνουν να κερδίσουν τον ακροατή και ουσιαστικά πετυχαίνουν τον σκοπό τους.

Στα τεχνικά στοιχεία του άλμπουμ,ο παραγωγός  Rich Costey παίρνει 100% τα εύσημα για την εξαιρετική παραγωγή του στο The Great Escape Artist.Έδωσε με τη δουλειά του μια ξεχωριστή πνοή ζωής σε κάθε τραγούδι και δημιούργησε ένα σύνολο αντάξιο του ονόματος της μπάντας.

Τα σχεδόν δέκα χρόνια απουσίας ίσως φαντάζουν πολλά για μια μπάντα σαν τους Jane's Addiction,αποδείχτηκε όμως πως κάθε άλλο παρά ανασταλτικά λειτούργησαν στην ποιότητα αυτού του σχήματος.
Οι Jane's Addiction βροντοφωνάζουν παρών σε ένα άλμπουμ που είναι το κορυφαίο στο είδος του για την φετινή χρονιά και χωρίς υπερβολή ίσως να είναι ότι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία 20 χρόνια!

Read More

Inline Sex Terror - The Architecture of Madness (Minus Beat 2011)

Υπάρχει Industrial μουσική στην Ελλάδα; Είμαι βέβαιος πως αν γινόταν αυτή η ερώτηση σε 100 άτομα που ακούν μουσική οι περισσότεροι σίγουρα θα γελούσαν. Αυτό βέβαια από μόνο του αποτελεί φαιδρότητα,καθώς στην δύσμοιρη αυτή χώρα έχουμε συνδέσει οτιδήποτε σχετικό με αυτή τη μουσική με σκοτεινά clubs και μερικές δεκάδες vampire like νεαρών και μη οι οποίοι κυριολεκτικά ξεσαλώνουν υπό τους ήχους της . Παρόλα αυτά απάντηση στο αρχικό ερώτημα υπάρχει και την δίνουν με τρόπο εμφατικό οι Έλληνες (μη σας ακούγεται παράξενο) Inline Sex Terror με το νέο τους άλμπουμ "The Architecture of Madness".

Στο δεύτερο τους άλμπουμ οι Inline Sex Terror δεν αλλάζουν σημαντικά τη μουσική "συνταγή" τους,εμφανώς όμως την τελειοποιούν. Η ισορροπία ανάμεσα στα Industrial,Future Pop και EBM στοιχεία αγγίζει το άριστο και το όλο ηχητικό αποτέλεσμα δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από μεγάλες παραγωγές κυρίως της Γερμανικής σκηνής (βέβαια σε αυτό καθοριστική υπήρξε η συμβολή του Kolja-aka SOMAN-που επιμελήθηκε το mastering του άλμπουμ.

Το "The Architecture of Madness" ξεδιπλώνει την μουσική του "επίθεση" στηριζόμενο σε ένα αλλόκοτο concept που σχετίζεται με την παράνοια,τις εγκεφαλικές βλάβες και τα ψυχιατρικά ιδρύματα.Αυτή ακριβώς η θεματολογία είναι ολοφάνερη μέσα στα τραγούδια τους,αλλά και μέσω του συναισθήματος που προκαλούν στον ακροατή.11 τραγούδια σε ρυθμό φρενήρη που είναι ικανά να κολλήσουν και τον πιο αδιάφορο ακροατή. 11 τραγούδια που συνθέτουν ένα άλμπουμ πραγματικό δυναμίτη που μοιάζει ικανό να φέρει κι άλλους οπαδούς στο είδος μουσικής που επάξια εκπροσωπεί.Αν και δε μου αρέσει να ξεχωρίζω τραγούδια,θα πρέπει να ομολογήσω πως τραγούδια όπως τα "Das Ist Alles" (με την συμμετοχή της Vana-X),"Distorted Life","Closed Minds" και "The Signal" κυριολεκτικά με άρπαξαν από το γιακά. Αν σε αυτά προσθέσω και την τρομακτική εντύπωση που μου προκάλεσαν τα "Nothing Lasts Forever" και "Ghost On Earth" τότε πιθανότατα θα έχουμε καλύψει σχεδόν όλη την έκταση του συγκεκριμένου άλμπουμ.

Δίχως αμφιβολία οι Inline Sex Terror είναι ότι καλύτερο έχει να παρουσιάσει η Ελλάδα στην Industrial μουσική (πιθανώς να είναι και οι μόνοι) και σίγουρα είναι από τις μπάντες που μπορούν με άνεση να συναγωνιστούν αντίστοιχες μπάντες του Ευρωπαϊκού,κυρίως,Βορρά.Με έντονο προσωπικό ύφος σε κάθε τραγούδι τους και με εμφανέστατο ταλέντο και μεράκι γι αυτό που κάνουν,είναι βέβαιο πως θα συνεχίζουν να μας απασχολούν ευχάριστα.Δική μου ελπίδα είναι το δικό τους παράδειγμα να ακολουθήσουν κι άλλοι μουσική εδώ στην Ελλάδα,ούτως ώστε αυτό το παρεξηγημένο από πολλούς είδος μουσικής να πάρει την θέση που πραγματικά του αξίζει!

Read More

The New Division - Shadows (Self Released 2011)

Λένε ότι τα πιο όμορφα πράγματα δημιουργούνται συχνά από εκεί που δεν το περιμένεις.Και είναι σίγουρο πως ο John Kunkle,δεν περίμενε να δημιουργήσει κάτι τόσο όμορφο όσο οι New Division,όταν ξεκινούσε το συγκεκριμένο project στο φοιτητικό του δωμάτιο,κάπου πίσω στο 2005.

Και μπορεί το σκοτάδι που αποπνέει το "Shadows" να μην μοιάζει και τόσο όμορφο,παρόλα αυτά καταφέρνει να γίνει μια δίοδος διαφυγής από τα τετριμμένα της μουσικής! Και πως να μην τα καταφέρνει,όταν ξεκινά με ένα τραγούδι όπως το "Opium". Εξαιρετικό,σχεδόν ηδονιστικό θα έλεγα γεμάτο με ένταση και νεανική φρεσκάδα μας εισαγάγει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο σε ένα απίστευτης ποιότητας άλμπουμ.Με το ίδιο feeling,αν και πιο χορευτικό το "Shallow Play" που ακολουθεί.Το "Sense" δημιουργεί πραγματική αίσθηση με τον ανάλαφρο ρυθμό του νοσταλγική διάθεση που βγάζει στον ακροατή.Το ομώνυμο "Shadows" λειτουργεί ουσιαστικά σαν μουσική γέφυρα για το χορευτικό "Violent" που ακολουθεί. Ένα τραγούδι υψηλής αισθητικής με έντονες επιρροές από την early electro και ΕΒΜ μουσική σκηνή που σίγουρα θα γοητεύσει πολλούς.Στο ίδιο ύφος πάνω κάτω και το "Soft" το οποίο ρίχνει μαι κλεφτή ματιά βέβαια προς τους Depeche Mode των πρώτων ημερών.

Shoegaze αισθητική και πιο σκοτεινές ατμόσφαιρες στο "Munich". Ρυθμοί ανεβασμένοι,κιθάρες πιο δυνατές κι ένα τραγούδι που σημαίνει την πρώτη ουσιαστική ηχητική διαφοροποίηση στο ύφος του άλμπουμ.Το "True Lies" έντονα ηλεκτρονικό αλλά αρκετά αδιάφορο και φλύαρο σαν άκουσμα,μαζί με την μουσική γέφυρα του "La Noire" μας οδηγούν στο "Hearts For Sale". Ένα τραγούδι αρκετά προκλητικό και αρκετά διαφορετικό σε σχέση με το κλίμα και την διάθεση των υπολοίπων του άλμπουμ. Επίμονο beat,πιο εκμοντερνισμένος ήχος και σίγουρα μια αξιομνημόνευτη εμπειρία. Άξιο μνήμης και αναφοράς βέβαια και το "Special" που ακολουθεί. Με μια Tears For Fears πινελιά και με μια πολύ όμορφη σε σύλληψη και εκτέλεση μελωδία,καταφέρνει αν μαγνητίσει εύκολα τον ακροατή.Μοντέρνο,όσον αφορά τον ηχητικό του προσανατολισμό,και το "Memento",με ρυθμό που καταφέρνει να σε ταξιδέψει. Η ταξιδιάρικη διάθεση διατηρείται με την μουσική γέφυρα του "Shadows II",για να μας οδηγήσει με ασφάλεια στο υπέροχο "Saturday Night",ένα τραγούδι που με τον υπέροχο ρυθμό του είναι βέβαιο πως θα παίξει ψηλά σε πολλές playlists.Και κάπου εκεί αναπάντεχα έρχεται το τέλος!

Κοιτάζοντας συνολικά το "Shadows" μετά την μία και πλέον ώρα ακρόασης του,μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι είναι ένα άλμπουμ που σε αφήνει με μια πικρή γεύση στο φινάλε. Πικρή όχι γιατί στερείται μουσικής ποιότητας,αλλά πολύ απλά γιατί σε κάνει καθ όλη την διάρκεια του να θες κι άλλο και πάνω που σε έχει φτιάξει τελειώνει.Παρόλα αυτά μέσα από τα τραγούδια του ανακαλύπτεις πόσο αρμονικά μπορούν να συνδυαστούν μεταξύ τους διάφορα μουσικά είδη από την dance rock μέχρι την chill wave μουσική. Ο ίδιος ο Kunkle χαρακτήρισε την συγκεκριμένη κυκλοφορία σαν ένα δίσκο γεμα΄το "νοσταλγία δοσμένη με μια πιο μοντέρνα πινελιά". Εγώ θα το χαρακτηρίσω απλά απλούστατα σαν ένα από τα πιο συναισθηματικά μουσικά ταξίδια που έχω βιώσει τα τελευταία χρόνια!

Read More

Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop 2011)

Όταν έσκασαν μύτη στο μουσικό πλανήτη το 2008 με το single τους "Remember Pepper?",όλοι στην indie κοινότητα άρχισαν να μιλούν για το next best thing στο συγκεκριμένο είδος. Οι ίδιοι οι Still Corners φρόντισαν να δικαιώσουν σε μεγάλο βαθμό τον χαρακτηρισμό αυτό με τα επόμενα singles που κυκλοφόρησαν (το κάπως αδύναμο "Fall in Love" και το πραγματικά εξαίσιο "Endless Summer") και να που επιτέλους ήρθε η ώρα και για την πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά τους.

Το Creatures of an Hour έρχεται ουσιαστικά για να επιβεβαιώσει με τον πλέον εμφατικό τρόπο τις μεγάλες προσδοκίες που είχαμε για την συγκεκριμένη μπάντα.Η τετράδα από το Λονδίνο μας παρουσιάζει μια εξαιρετική δουλειά που ακροβατεί ανάμεσα στην αισιοδοξία και την μελαγχολία και η οποία περιέχει μερικά από τα πιο όμορφα indie tracks που έχουν γραφτεί ποτέ.

Ξεκίνημα στο άλμπουμ με το "Cuckoo",ένα τραγούδι που είχε από νωρίς προκαλέσει αίσθηση. Βέβαια εδώ ουσιαστικά λειτουργεί σαν εισαγωγή στη μουσική μαγεία που ακολουθεί,με την αργόσυρτη μελωδία του και τα σχεδόν ελεγειακά φωνητικά του.Το "Circulars" που ακολουθεί θα μπορούσε με άνεση να αποτελέσει κομμάτι ενός soundtrack αφιερωμένου σε κάποιο καταραμένο τσίρκο καθώς ο επαναλαμβανόμενος ρυθμός του organ στο υπόβαθρο κυριολεκτικά σε υπνωτίζει. Πράγμα διόλου ενοχλητικό αν σκεφτείς πως στη συνέχεια ακολουθεί το πραγματικά μνημειώδες "Endless Summer",που είναι ίσως από τα πιο μελαγχολικά και μελωδικά indie τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ.Στο ίδιο ύφος και το "Into the Trees" που και αυτό με τη σειρά του καταγράφεται στις κορυφαίες στιγμές του άλμπουμ.Το πρώτο μισό του άλμπουμ κλείνει με το πιο vocal oriented,αλλά διόλου αδιάφορο "The White Season",στο οποίο οι τραγουδίστρια του γκρουπ,Tessa Murray,έχει μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να ξεδιπλώσει το μοναδικό φωνητικό της ταλέντο.

Το δεύτερο μισό του άλμπουμ ξεκινά με το σκοτεινό και βαθύτατα συναισθηματικό "I Wrote in Blood". Η Murray για ακόμα μια φορά αποδεικνύεται μοναδική και το όλο ηχητικό αποτέλεσμα ηχεί στα αφτιά μας ιδιαίτερα νοσταλγικό.Η μελαγχολία δεν εγκαταλείπει ούτε στο "The Twilight Hour" που ακολουθεί. Παρόλα αυτά καταφέρνει να μη γίνεται αφόρητη στον ακροατή,αλλά ουσιαστικά είναι η οδός πάνω στην οποία βαδίζει καθώς προχωρά σε αυτό το μουσικό μονοπάτι που δημιουργούν οι Still Corners.To "Velveteen" με αυτή την πιο dark cabaret αισθητική που αποπνέει προσωπικά δεν μου πολυάρεσε,αλλά σίγουρα πολλοί από εσάς θα το βρείτε ιδιαίτερα ενδιαφέρον.Ευτυχώς ακολουθεί το "Demons" που είναι πραγματικά ικανό να ξορκίσει κάθε δαίμονα μέσα μας. Εξαιρετική ακουστική μελωδία,δυνατό feeling και ένα τραγούδι ποτισμένο με συναίσθημα και μαγεία!Μαγεία που υπάρχει άφθονη και κατά την ακρόαση του "Submarine" που κλείνει το εν λόγω άλμπουμ. Εδώ οι ρυθμοί είναι λιγάκι πιο ανεβασμένοι και τα στοιχεία μιας πιο μελαγχολικής pop πινελιάς γίνονται πιο εμφανή.

Στα τεχνικά στοιχεία του άλμπουμ είναι σχεδόν βέβαιο πως έχει έναν κινηματογραφικό θα λέγαμε προσανατολισμό,καθώς όλα θα μπορούσαν να βρίσκονται στο soundtrack κάποιας ταινίας. Από εκεί και πέρα οι μελωδίες είναι καλοδουλεμένες,με το organ,το μπάσο το αργόσυρτο drumming και τα αιθέρια φωνητικά να είναι συνδυασμένα τόσο άψογα που θα μαγέψουν και τον πιο απαιτητικό.

Το "Creatures of an Hour" είναι μια κυκλοφορία με έντονο το chilly στοιχείο.Πέρα όμως από όλα αυτά είναι μια κυκλοφορία που αποδεικνύει το τρομερό μουσικό ταλέντο των Still Corners και είναι σίγουρα ένα από τα άλμπουμ που θα παίξουν ψηλά στις λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ της φετινής,εξαιρετικής μέχρι τώρα,μουσικής χρονιάς!

Read More

Little Girls - Cults EP (Hand Drawn Dracula 2011)

Οι Little Girls είναι ουσιαστικά το δημιούργημα του Josh McIntyre.ενός μουσικού από το Toronto του Καναδά,που ξεκίνησε να εκφράζει τις μουσικές του ανησυχίες μέσω αυτών κάπου στο 2009. Το solo δημιούργημα έγινε τετραμελής μπάντα και το label της Hand Drawn Dracula πρόσφερε μια στέγη προώθησης αυτής της,κατά γενική ομολογία ιδιαίτερης,δουλειάς.

Μέσα σε 6 τραγούδια και 19 λεπτά συνολικής διάρκειας το Cults EP είναι μια κυκλοφορία που θα προκαλέσει τον ακροατή.Τα τραγούδια που γράφει ο McIntyre είναι σαφές πως δεν είναι κάποια εύπεπτα ακούσματα που απευθύνονται σε μια ευρεία μάζα κοινού.Είναι τραγούδια σκοτεινά,με μια έντονη post-punk new wave αισθητική αλλά και με μπόλικα synths που δημιουργούν ένα ηχητικό αποτέλεσμα που θα ιντριγκάρει τον υποψήφιο ακροατή και σε μεγάλο βαθμό θα τον θέλξει.

Το ΕΡ ξεκινά με το τραγούδι "White Night",που είναι χαρακτηριστικό του ύφους του δημιουργού του. Γοτθική μπασογραμμή και ένα βιομηχανικού τύπου drumming που φέρνει στο νου τους Joy Division,είναι στοιχεία ικανά να ικανοποιήσουν και τον πιο απαιτητικό.Τα φωνητικά παραμένουν βαθιά,σκοτεινά και έντονα συναισθηματικά και οι κιθάρες βγάζουν αυτό το υπέροχο 80's συναίσθημα.Στο ίδιο ύφος μπορούμε να πούμε ότι κινούνται και τα "Cults"."Ex" και "Daydream" που ακολουθούν,με μια ίσως πιο έντονη synth πινελιά.Το συναίσθημα αλλάζει ελαφρώς στο "Delaware" που ακολουθεί. Το σκοτάδι επικρατεί ολοκληρωτικά και ένα darkwave,80's dance pop "σύννεφο" απλώνεται πάνω από μια ομολογουμένως εξαιρετική μελωδία. Η αλλαγή ολοκληρώνεται με το "Nights Out",που κινείται σε ύφος πιο synth pop/neoromantic δημιουργώντας ένα ηχητικό αποτέλεσμα που ηχεί αρκετά μελαγχολικό.

Τα τελευταία χρόνια οι μπάντες που προσπαθούν να αναβιώσουν τον post-punk/new wave ήχο αυξάνονται διαρκώς,λίγες όμως πετυχαίνουν να αναβιώσουν τόσο επιτυχημένα το συναίσθημα εκείνης της εποχής όσο οι Little Girls.Είναι ουσιαστικά η μπάντα που δίνει μια ανάσα ζωής σε ένα είδος μουσικής που έμοιαζε να αργοσβήνει,και όταν ειδικά το κάνει με τέτοια μεγάλη επιτυχία,τότε πιστεύω πως τουλάχιστον μουσικά δεν υπάρχει μεγαλύτερο εύσημο!







Delaware by Little Girls by resonancity

Read More

Head of Wantastiquet - Dead Seas (Conspiracy Records 2010)

Αν και η κυκλοφορία ανήκει στη χρονιά του 2010 νομίζω πως ο διαδικτυακός τόπος των Scary Greeks είναι το ιδανικό μέρος για την παρουσίαση ενός τέτοιου άλμπουμ!

Ο Head of Wantastiquet (κατά κόσμον Paul Labrecque) έχει κατά καιρούς υπάρξει μέλος σε διάφορες παράξενες μπάντες η σημαντικότερη εκ των οποίων υπήρξαν οι σχεδόν πρωτόγονοι στον ήχο τους Sunburned Hand Of the Man και με το Dead Seas κάνει ουσιαστικά την πρώτη του προσπάθεια να εκφράσει μέσα από το δικό του πρίσμα των Αμερικάνικο πρωτογονισμό με τρόπο τόσο τρομακτικό και εντυπωσιακό,όσο και το εξώφυλλο της συγκεκριμένης κυκλοφορίας! Με μουσική απόκοσμη,στα όρια του αναγεννησιακού ο Labrecque μας παρουσιάζει τις δικές του ερεβώδεις εικόνες,εικόνες βγαλμένες από τις περιπλανήσεις ενός μοναχικού ανθρώπου μέσα στα αχανή δάση της Αμερικάνικης εξοχής,αν και το συγκεκριμένο άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο σπίτι του στο Βέλγιο!

 Το mastering του άλμπουμ είναι πραγματικά βουτηγμένο στο echo και αυτό σε μεγάλο βαθμό είναι ευθύνη του Fear Falls Burning που τον χαρακτηρίζει το συγκεκριμένο στυλ. Οι αργόσυρτες σχεδόν παγωμένες μελωδίες του είναι αποτέλεσμα της χρήσης διάφορων μουσικών οργάνων,ανάμεσα στα οποία η ηλεκτρική κιθάρα και το banjo (παιγμένο μάλιστα με δοξάρι),των οποίων ο γαλήνιος ήχος διαστρεβλώνεται εδώ και γίνεται το μέσο έκφρασης των πιο φαύλων και σκοτεινών σκέψεων του καλλιτέχνη!

Ο ωμός και πρωτόγονος ήχος του μπορεί μονάχα να συγκριθεί με αυτόν των πολύ πρώιμων Amon Duul όπως εκφραζόταν μέσα από τα κοινοβιακά LSD ταξίδια τους,και παρά το γεγονός ότι ο Labrecque ζει εδώ και πολλά χρόνια στην Ευρώπη διατηρεί έντονα την αύρα που έχει η μουσική της περιοχής των Απαλλαχίων! Ο σε ορισμένες περιπτώσεις φοβικός τρόπος με τον οποίο αποδίδει την μουσική του εκτελεστικά,μας δίνει την βεβαιότητα ότι πρώτιστα τον ενδιαφέρει να χρησιμοποιήσει τους ήχους σαν μέσο διοχέτευσης συναισθημάτων παρά σαν απλές συνθέσεις που σκοπό έχουν να θέλξουν τον επίδοξο ακροατή. Όχι σε καμία περίπτωση το Dead Seas δεν είναι ένα άλμπουμ μουσικά ασύνδετο και ηχητικά άθλιο. Κάθε άλλο μάλιστα! Μέσα από αυτή τη διαστροφή του αναδεικνύεται με τρόπο σχεδόν τέλειο αυτό που πραγματικά θέλει να εκφράσει ο καλλιτέχνης,δηλαδή την δική του προσωπική ματιά πάνω στον Αμερικάνικο avant-rock ήχο,όχι με τρόπο λαϊκό και παραδοσιακό,αλλά σε μία πιο ηλεκτρική και σκοτεινή μορφή,η οποία σε αρκετά σημεία συγκλίνει με την μουσική όπως μας την παρουσιάζουν οι 16 Horsepower!

 Είναι βέβαιο πως ο Labrecque είναι βαθύτατα επηρεασμένος από το ιερό τέρας της Αμερικανικής avant-rock μουσικής,τον John Fahey,και προσπαθεί να βαδίσει στο μονοπάτι που αυτός χάραξε. Αντί όμως να διαλέξει έναν ήχο πιο ηλεκτρικό,έδωσε στη δική του μουσική ένα τόνο βαθύτατα ελεγειακό με την χρήση του δοξαριού στο banjo του. Από στιχουργικής πλευράς,εντύπωση κάνει η σχεδόν παντελής έλλειψη στίχου και όταν αυτός υπάρχει δύσκολα γίνεται αντιληπτός καθώς ο Labrecque εκφράζεται μέσα από μία δική του γλωσσολαλιά που ακούγεται πένθιμη και θρηνητική.

 Σε γενικές γραμμές το Dead Seas είναι ένα άλμπουμ εξαιρετικά δύσκολο για τον μέσο ακροατή. Είναι ένα άλμπουμ που όσες φορές και αν το ακούσεις δεν θα καταφέρεις να συλλάβεις τις έννοιες και τα νοήματα του. Είναι ένα άλμπουμ όμως που με την απλότητα και την ειλικρίνεια του θα σε αιχμαλωτίσει και θα σε μεταφέρει πίσω στους καιρούς που οι πρώτοι άνθρωποι κατακτούσαν τα βουνά και τα δάση της Αμερικανικής υπαίθρου. Μονάχα γι' αυτό το ταξίδι αξίζει να το συμπεριλάβει κάποιος στη συλλογή του!

Read More

Voodoo Healers-Dawn of A Day (Juicy Pussy 2011)

To δεύτερο album των Voodoo Healers φανερώνει μια μπάντα που έχει κάνει το βήμα παραπάνω στη μουσική της. Κρατόντας όλα εκείνα τα στοιχεία που έκαναν το ντεμπούτο τους "Living in Dogville" ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άκουσμα και με παραγωγή κλάσεις ανώτερη μας αποδεικνύουν,με τον πλέον εμφατικό τρόπο,ότι και στην Ελλάδα υάρχει Rock 'n' Roll που μπορεί να τσακίσει κόκκαλα.

Το "Dawn of a Day" δεν είναι ένα album που απλά θα ακούσεις και δεν θα σε αγγίξει. Είναι ένα album που ο ακροατής θα αγαπήσει,με ορισμένα από τα τραγούδια που το απαρτίζουν να δημιουργούν πραγματικό κόλλημα.Μέσα από τα τραγούδια τους οι Voodoo Healers μας διηγούνται ιστορίες του δρόμου,πλημμυρισμένες στο alchohol,την λαγνεία και την αμαρτία. Μικρές καθημερινές ιστορίες από μια μπάντα που παραμένει πιστή στο Rock 'n' Roll ύφος που εκπροσωπεί και η οποία εντυπωσιάζει με την ποιότητα της.Το 'Dawn of a Day" είναι το album που θα αρπάξει τον ακροατή από τον γιακά. Με συνθέσεις δυναμίτες και με "straight in your face" ρυθμό,είναι βέβαιο πως θα ξυπνήσει τις αισθήσεις σας. Δώστε προσοχή σε τραγούδια όπως τα "Hit Down","Going All the Way","Run and Hide","Song For the Brothers" και θα καταλάβετε σαφέστατα τι εννούν όταν λένε ότι το Rock 'n' Roll δεν είναι απλά στυλ αλλά στάση ζωής.

Οι μελωδίες είναι εξαιρετικά δομημένες με δυνατά κιθαριστικά riffs,ορισμένα εξαιρετικά solo και ένα rythm section που ακούγεται στιβαρό. Ο Fast Chris δεν είναι ένας ακόμα από τους "καταραμένους" του Rock 'n' Roll. Είναι αυτός που μέσα από τα βιώματά του γράφει τραγούδια "the way they should be" εκπλήσσοντας ευχάριστα,καθώς το όλο album αποκτά μια αισθητική που με άνεση μπορεί να συναγωνιστεί αυτή που έχουν album από φτασμένες μπάντες του είδους.

Οι Voodoo Healers είναι μια μπάντα που τις αρέσει να είναι στο δρόμο και της αρέσει να τραγουδά για την σκοτεινή και αμαρτωλή πλευρά της ζωής.Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την μουσική τους με αυτή των μεγάλων Αυστραλιανών συγκροτημάτων της δεκαετίας του '80 και με τους τσαμπουκαλεμένους ρυθμούς του Αμερικάνικου Rock 'n' Roll.Παρόλα αυτά καταφέρνουν να δημιουργήσουν ένα άκρως προσωπικό στυλ πέρα από μιμητισμούς και στην τελική καταφέρνουν να δημιουργήσουν ένα άλμπουμ που αξίζει κάποιος να το ακούσει! Το Rock 'n' Roll υπάρχει και στην Ελλάδα και δίχως αμφιβολία οι Voodoo Healers είναι οι πλέον πειστικοί και ποιοτικοί εκπρόσωποι του είδους!

DawnOfADay by VoodooHealers

Read More

Wooden Shjips - West Thrill Jockey (2011)

Είχα αποφασίσει πως λίγα πράγματα σε αυτή τη ζωή μπορούν να μου προκαλέσουν έκπληξη και να με πιάσουν κυριολεκτικά απροετοίμαστο. Ακούγοντας το νέο δισκογραφικό πόνημα των Wooden Shjips πρόσθεσα ένα ακόμα πράγμα που είναι ικανό να με αφήσει άφωνο!

Η μπάντα,που κατά τη γνώμη μου ήρθε για να καλύψει το κενό που είχαν αφήσει μερικές τεράστιες μπάντες όπως οι Hawkwind, οι Spacemen 3 και οι Guru Guru,κατάφερε να δημιουργήσει ένα ακόμα άλμπουμ που φέρει το χαρακτηριστικό στίγμα της. Έντονη ψυχεδελική ατμόσφαιρα,κιθάρες τιγκαρισμένες στην παραμόρφωση να παραληρούν σε πιο fuzzy ρυθμούς και μουσική που είναι ικανή να σου προκαλέσει μεγαλύτερες παραισθήσεις και από το πιο βαρύ παραισθησιογόνο του κόσμου.Και να φανταστείτε πως όλα αυτά τα κατάφεραν όντας κλεισμένοι μόλις για 6 ημέρες στα Lucky Cat Studios του San Francisco.

Στην ουσία του πράγματος,το "West" φροντίζει από πολύ νωρίς να σε αρπάξει από τα μούτρα. Το ξεκίνημα με το "Black Smoke Rise" δεν θα μπορούσε να είναι ιδανικότερο. Ψυχεδελική rock,όπως δεν πρόκειται να την ακούσουμε ποτέ στις μέρες μας,ένα τραγούδι βγαλμένο από τα βάθη της ψυχεδέλειας των 60's με ήχο όμως προσαρμοσμένο στα μοντέρνα standards,ένα κομμάτι που θεωρώ απίθανο να λείπει από σοβαρές playlists.Το "Crossing" που ακολουθεί διατηρεί ακριβώς την ίδια μαγεία και συναίσθημα. Το σχεδόν μονολιθικό riff του σε αποσβολώνει και με χαρακτηριστική άνεση σε κάνει να χάνεσαι στην κυριολεξία μέσα στην μελωδία του τραγουδιού.Το "Lazy Bones" είναι ουσιαστικά το τραγούδι που έρχεται να παντρέψει το garage με την ψυχεδέλεια.Είχα πάρα πολύ καιρό να ακούσω ένα τραγούδι να συνδυάζει τόσο υπέροχα αυτά τα δύο. Garage ρυθμός αποδιδόμενος με κιθάρες φορτωμένες στην acid psychedelia και με έναν Ripley Johnson να ακούγεται δίχως υπερβολή όπως θα ακούγονταν ο Bono αν ήταν τέρμα μαστουρωμένος!

Και πάνω που λες ότι αυτό το άλμπουμ δεν μπορεί να γίνει καλύτερο έρχεται το "Home" να βάλει ένα φρένο σε τέτοιες χαζές σκέψεις. Σίγουρα ένα τραγούδι μέσα στα 2-3 κορυφαία του άλμπουμ και για μένα ένα τραγούδι που επιβάλλεται να ακούγεται live.Με ρυθμό που κινείται στο μυαλό του ακροατή σαν ένα πολύχρωμο vertigo και με ένα γενικότερο συναίσθημα που δύσκολα μπορεί να περιγραφεί χωρίς να παρεξηγηθώ!Το "Flight" που παίρνει το σκυτάλη αποτελεί την πιο τρανή απόδειξη πως το πνεύμα των Spacemen 3 είναι ακόμα ζωντανό. Αργό,αισθησιακό και ταξιδιάρικο δεν θα ήταν υπερβολή να έλεγα πως με έφτασε στα όρια της στύσης!Κιθάρες που παίζουν σε ανατολίτικες κλίμακες και ένα hammond από πίσω να δημιουργεί τόνους ατμόσφαιρας!

Το άλμπουμ κλείνει με τα "Looking Out" και "Rising" τα οποία είναι αρκετά περίεργα και μου άφησαν ανάμικτα συναισθήματα.Το πρώτο ξεφεύγει εντελώς από το μέχρι εκείνη τη στιγμή κλίμα του άλμπουμ surf-αροντας αρκετά! Δίχως να είναι εντελώς αδιάφορο δεν κατάφερε να με κερδίσει.Το δεύτερο από την άλλη φέρνει κάτι από την βουτηγμένη στις ψυχοτρόπες ουσίες εποχή των Doors. Επικίνδυνο τραγούδι αν σκεφτούμε πως άνετα μπορεί να σε κάνει να χαθείς στο ρυθμό του (πιο ρυθμό του θα μου πείτε βέβαια μιας και ο ήχος του μοιάζει περισσότερο με σκόρπιες κυματομορφές ενωμένες μεταξύ τους) καταφέρνει παρόλα αυτά να διατηρήσει το όλο συναίσθημα που γεννήθηκε καθ όλη την διάρκεια ακρόασης αυτού του άλμπουμ.

Οι Wooden Shjips δεν ενδιαφέρονται να δημιουργήσουν ένα άλμπουμ με εμπορικό προσανατολισμό.Παραμένουν πιστοί στο ήχο-σήμα κατατεθέν που μας έχουν συνηθίσει και καταφέρνουν να δημιουργήσουν ένα ακόμα αριστούργημα.Ένα άλμπουμ προκλητικό από την αρχή μέχρι το τέλος του,με 7 τραγούδια που παίζουν με τις αισθήσεις αλλά και την νοητική ισορροπία του ακροατή τους.Καταφέρνουν να δημιουργήσουν ένα άλμπουμ που μπορεί να σε φτιάξει χωρίς να χρειαστεί να πάρεις κάτι για να φτιαχτείς και στην τελική καταφέρνουν να φτιάξουν ένα άλμπουμ μνημείο για τον σύγχρονο ψυχεδελικό ήχο!

Read More

Λουδίας - Εντεχνίλα

Έφτασε η νέα δουλειά των Λουδίας, η 3η στην σειρά με τίτλο «Εντεχνίλα». Η σάτιρα και το χιούμορ αποτελούν συστατικό που οι Λουδίας παίζουν στα δάχτυλα, ενώ μπορούν να γίνουν παράδειγμα προς μίμηση, για άλλους του είδους.

Πέρασαν 5 χρόνια μετά την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά, «Οι σαλαμάνδρες δεν χορεύουν σέικ», ενώ πρόσφατα είχαμε την τύχη να τους απολαύσουμε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ’08, στο τραγούδι «Ο Χρόνος (ΑΟΥΑ)», που ανήκει στο play list της νέας τους δουλειάς (σημ. SG: αλλά και στο πολύ καλό live τους παρέα με τον Δ. Πουλικάκο).

Το Masshroom studio, ο Ανδρέας Ασημακόπουλος (Μαύρη Μαγιονέζα) και η Tech Killa Records είναι υπεύθυνοι για τις στιγμές γέλιου που ακολουθούν τους Λουδίας στην νέα τους προσπάθεια που μυρίζει «Εντεχνίλα».

Η «Εντεχνίλα» από το πρώτο μέχρι το τελευταίο της λεπτό ρίχνει ένα δυνατό χαστούκι στην μουσική ταυτότητα που έχουν αποκτήσει οι δήθεν έντεχνοι και ψευτοροκάδες – σκυλάδες. Επίσης δείχνει την κατάσταση που επικρατεί στα περισσότερα ραδιόφωνα, «Βάζω το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο κι αρχίζω να ‘χω πρόβλημα ψυχολογικό, ένας τύπος που γκρινιάζει δίχως οίκτο και σκοπό, πιο δίπλα μια κοπέλα που ουρλιάζει σ’αγαπώ» ( από το ομώνυμο τραγούδι «Εντεχνίλα ). Οι εργοδότες, εργολάβοι, τράπεζες βρίσκουν τη θέση τους με σειρά αφού πλασάρονται μέσα σε στίχους που καίνε, βουτηγμένοι σε 100% καθαρό χιούμορ.

Ροκ, μπλουζ και μια γεύση από country χτυπάει τα ηχεία μας προσφέροντας καθαρόαιμη απόλαυση. Ενώ το εξώφυλλο του δίσκου με το Ελληνικής προέλευσης αγαλματάκι, το οποίο απεικονίζεται με μια Gibson συμπληρώνει το αποτέλεσμα.

Αν θέλετε να λάβετε το μήνυμα που τραγουδούν οι Λουδίας, αλλά και να σκάσουν τα χειλάκια σας χαμόγελα ακούγοντας αλήθειες για την Ελληνική πραγματικότητα, τί κάθεστε; Κι αν ο δρόμος σας φέρει στον ίδιο με των Λουδίας σε κάποιο live τους, τότε μην το χάσετε! Πληροφορίες πάντως και διαίσθηση μου λένε ότι σίγουρα θα αξίζει.

πηγή: Νίκος Γραμμάτος από το φίλο Rockap.gr

edit: Ας θυμηθούμε παρέα το βίντεο από την συναυλία του Δ. Πουλικάκου και την live εκτέλεση του ομώνυμου τραγουδιού:

Έκτακτη ειδοποιήση! Οι Λούδιας μόλις μας ενημέρωσαν ότι θα εμφανιστούν στο NO BAR THESSALONIKI (Θάλητος 13) το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου. Κατά τις 11 το βράδι να είστε όλοι εκεί! Περισσότερες πληροφορίες στο: loudiasband@gmail.com

Read More

Rolling Stone magazine - Death Magnetic review

To Rolling Stone δημοσίευσε την κριτική του πολυαναμενόμενου "Death Magnetic" των Metallica, τονίζοντας το γεγονός ότι τα μισά κομμάτια του album είναι άνω των 7 λεπτών σε διάρκεια, με την εξής μορφή: «μεγάλη εισαγωγή / heavy τζαμάρισμα / couplet / ακόμα πιο heavy τζαμάρισμα / ρεφραίν / γέφυρα / solo / outro».

«Παρ' όλη όμως τη μεγάλη διάρκειά τους, τα κομμάτια δεν είναι καθόλου κουραστικά, καθώς συνδυάζουν τη μελωδικότητα της ώριμης εποχής των Metallica με τη μαχητική δύναμη των πρώτων ημερών».

Την πλήρη κριτική του album μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

πηγη: rocking.gr

Read More