English Spain French Italian Dutch Russian Japanese Korean Portuguese Arabic Chinese Simplified

Σάββατο, 4 Απριλίου 2009

Metallica meets Acrassicauda, the Iraqi heavy metal band! [photo & HQ video]

Πριν απο ενα χρονο, στα πλαισια συνεργασιας με το Movieworld.gr, ειχα την τυχη να καλυψω το Φεστιβαλ Ντοκιμαντερ Θεσσαλονικης (2008). Ενα ντοκιμαντερ ειχα στο ματι απο την πρωτη φορα που διαβασα τον τιτλο του. Heavy Metal In Baghdad. Οχι τοσο για το πρωτο μερος του που αναφερεται στο ειδος της μουσικης, οσο για το δευτερο και την τεραστια αντιθεση που κρυβει. Πραγματικα, το ντοκυμαντερ αυτο ειναι απο τα καλυτερα και πιο συγκινητικα που εχω δει μεχρι σημερα. Σας προσκαλω να διαβασετε την παρουσιαση του και να το κρινετε απο την κοινωνικη και πολιτικη πλευρα του. Δεν χρειαζετε να ειστε καφροι, μακρια μαλλια, σκουλαρικια και Hail Satan ή οποιοδηποτε αλλο ηλιθιο στιγματισμο μπορει να σκεφτειτε. Οπως και με το Some Kind of Monster, το Heavy Metal In Baghdad ειναι πολυ περισσοτερο απο ενα ειδος μουσικης. Η μουσικη ξεπερναει τα ορια της.
Ο James Hetfield των Metallica, ενα απο τα συγκροτηματα που θαυμαζουν οι Ιρακινοι Acrassicauda, τους συναντησε στο Newark της Αμερικης. Διαβασετε μια ερωτηση απο την συνεντευξη της ημερας και κυριως, δειτε το 10λεπτο βιντεο οπου οι Ιρακινοι συναντουν τον Hetfield και τον Ulrich στα παρασκηνια. Ο Hetfield ειναι πραγματικα εκπληκτος και αποκρινεται πως η ιστορια των παιδιων τον εχει εμπνευσει, ενω ο Ulrich -μεσα στην πολυλογια του- θα αναφερει κατι παρομοιο. Τα λογια των παιδιων ειναι συγκινητικα για οσους εχουν δει το ντοκιμαντερ καθως οντως οι Metallica και τα υπολοιπα συγκροτηματα που θαυμαζουν, τους εσωσαν κυριολεκτικα την ζωη. Διακρινεται δε, και ο δημιουργος/σκηνοθετης του ντοκιμαντερ ενω περιλαμβανει και μια special backstage προβα του Breadfan! Αξιζει τον χρονο σας.

Newsweek: Προσφατα συναντηθηκατε με τους Acrassicauda, το Ιρακινο metal συγκροτημα το οποιο ηρθε ως μεταναστης στην Αμερικη. Πως αισθανθηκατε?

Hetfield: Θαυμαζω παρα πολυ το γεγονος οτι υπηρχε ενα heavy metal συγκροτημα στο Iraq, και οτι καταφεραν να τραβηξουν την προσοχη. Και οτι εχουν αυτο το παθος, το οποιο η κοινωνια προσπαθει να το συντριψει, ειναι πραγματικα πολυ σπουδαιο. Στην αρχη ηταν διστακτικοι. Πραγματικα ηταν σαν να γυρισαν και να εβαλαν τα προσωπα τους εναντια στον τοιχο. Ειναι μια διαφορετικη κουλτουρα. Αλλα ημουν ανοικτος και ομιλητικος απευθειας στο προσωπο τους, κατι το οποιο ηταν ασυνηθιστο σε σχεση με αυτο που ειχαν συναντησει μεχρι σημερα. Και μεσα σε στιγμες, ειδαν την αγαπη και αισθανθηκαν ομορφα. Παραδιδοντας αυτη την κιθαρα (βλεπε φωτο) ηταν κατι το πραγματικα σπουδαιο για μενα. Αυτο ειναι το κλειδι, ανοιξτε το. Καλως ηρθατε στην Αμερικη!


edit: Το Heavy Metal In Baghdad κυκλοφορει σε DVD.

2 scary σχόλια:

ασχετο αλλα με κοντο μαλλι ειναι πιο ομορφος


η μουσικη ειναι ενα συνολο και σαν συνολο μονο να ενωσει μπορει

Ως αρσενικο, δεν μου το επιτρεπει ο ανδρικος μου εγωισμος να κρινω αν ειναι πιο ομορφος ή οχι ;p

Το αστειο ειναι οτι εφτασε σε ενα σημειο, το μηκος της τριχας της κεφαλης των μελων του συγκροτηματος να καθοριζει την ποιοτητα της μουσικης του. Ξεπουλημενους και τα λοιπα, τους εβγαζαν για χρονια οι "μεταλλαδες με παρωπιδες".

Σε αυτο ειχε δωσει μια πολυ σωστη απαντηση ενα βραδι ο τραγουδιστης ενος συγκροτηματος που συνεργαζομουν, των Paradise Lost. Ειχε πει καθαρα πως: "It's fuckin called HEADbanging and not HAIRbanging" οταν και αυτος με την σειρα του ειχε κατηγορηθει για ξεπουλημα κτλ κτλ.

Ακομα και σε αυτο, κολλαει οτι το συνολο αυτο της μουσικης οφειλει να ενωνει και οχι να χωριζει οπως πολυ σωστα εθεσες.
Ισως βεβαια σε καποιες περιπτωσεις, η μουσικη οφειλει να παραμεινει εσωτερικη και προσωπικη.

Διαδωσε το

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More