English Spain French Italian Dutch Russian Japanese Korean Portuguese Arabic Chinese Simplified

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Die Welle (2008)

Τίτλος: Die Welle (The Wave / Το Κύμα)
Κατηγορία: Δράμα, θρίλερ
Σκηνοθέτης: Dennis Gansel
Πρωταγωνιστές: Jürgen Vogel, Frederick Lau, Max Riemelt, Jennifer Ulrich
Διάρκεια: 107'
Εταιρία παραγωγής: Rat Pack Filmproduktion GmbH, Constantin Film Produktion
Έτος παραγωγής: 2008
Βαθμολογία S.G. (IMDb): 7,8(7,5)

Εβδομάδα των Παθών και, ενώ κάποιος θα περίμενε ένα εκτενές review της σειράς «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ», ή του τριπτύχου ταινιών «Ο Χιτών», «Κβο Βάντις», «Σπάρτακος», εμείς, ως Scary Greeks, πάμε για ένα διαφορετικό review. Μιας ταινίας που, αφού ξεφεύγει από τα στεγανά του Hollywood, χρήζει ειδικής μεταχείρησης.

Πρόκειται για την ταινία Die Welle (ελλ. τίτλος «Το Kύμα»), μια ταινία που παίχτηκε μεν στους κινηματογράφους προ τριμήνου, πέρασε γενικώς απαρατήρητη δε παρά τα δυνατά μηνύματα που προσπαθεί να περάσει.

Γερμανόφωνη ταινία λοιπόν, εκτυλισσόμενη σε ένα σχολείο κάπου στη Δυτική Γερμανία (στην πραγματικότητα η ιστορία και το πείραμα έλαβε χώρα στην Καλιφόρνια), όπου στον ανατρεπτικό καθηγητή Rainer Wenger (Jurgen Vongel) ανατίθεται το μάθημα της αυτοκρατορίας/απολυταρχίας (autokratie), ως πολίτευμα και ως κίνημα για ένα ειδικό θέμα που διαρκεί μια εβδομάδα.
Από την αρχή του μαθήματος διακρίνουμε συμμετοχή των μαθητών στη συζήτηση και όταν, αναπόφευκτα λόγω της ιδεολογικής ταύτισης που λανθασμένα υπάρχει ανάμεσα στα δυο κινήματα, η συζήτηση ξεφεύγει προς το ναζισμό και τη δικτατορία του Χίτλερ και του 3ου Ράιχ και η πιθανότητα να επανέλθει κάτι τέτοιο καταρρίπτεται θεωρητικά, το πείραμα ξεκινά.
Ο καθηγητής αναλαμβάνει τον έλεγχο του τμήματος παίζοντας το ρόλο του δικτάτορα, περνώντας ένα-ένα τα στάδια που οδηγούν σε ένα απολυταρχικό πολίτευμα: δυσαρέσκεια του κοινού, ομαδοποίηση, επιβεβλημένη ομοιομορφία, πειθαρχία, όλα αυτά οδηγούν σε μια συσπείρωση των μαθητών σε μια ομάδα με την ονομασία “Το Κύμα”, τα μέλη της οποία βγαίνουν αναμενόμενα εκτός ελέγχου.
Οι όποιες συγκρίσεις της ταινίας με το αριστούργημα “Das Experiment” καταρρίπτονται πολύ γρήγορα λόγω των συνθηκών του πειράματος (σχολείο, μάθημα, διάρκεια μιας εβδομάδας) αλλά και του βαθμού στον οποίο μπορεί αυτό να ξεφύγει λόγω του νεαρού της ηλικίας των συμμετεχόντων. Παρόλα αυτά, παρά την εντύπωση που δημιουργείται στο θεατή ότι υπάρχει ένας έλεγχος της κατάστασης από τον καθηγητή, η ιστορία σιγά-σιγά και απολύτως φυσιολογικά ξεφεύγει και εξελίσσεται.
Το κρυμμένο μυστικό της ταινίας βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, στις αναλογίες του πειράματος με την πραγματικότητα και την ανθρώπινη φύση, όχι μόνο στη Γερμανία αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο. Διαφαίνεται ξεκάθαρα η ανάγκη του κόσμου να ανήκει κάπου, είτε αυτό είναι ένα κίνημα με κοινό στοιχείο την εμφάνιση, την ιδεολογία, τη μουσική, είτε είναι μια φαινομενικά ανατρεπτική ομάδα ανθρώπων που όμως έχει κοινούς στόχους. Και αν κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί στη Γερμανία, μια χώρα που έχει την ιστορία τέτοιων κινημάτων και η οποία έχει αποκηρύξει επίσημα τις δράσεις του παρελθόντος αλλά παρόλα αυτά διδάσκει την ιστορία αυτή στα σχολεία της, πόσο πιο εύκολα μπορεί κάτι τέτοιο να συμβεί σε μια χώρα με λιγότερο διαβασμένους κατοίκους;

Τα επιμέρους στοιχεία της ταινίας, σκηνοθεσία, φωτογραφία, ερμηνείες, βοηθούν πολύ στην αληθοφάνεια. Το γεγονός ότι η τάξη απαρτίζεται από όλους τους τύπους παιδιών που θα περίμενε κανείς να βρει σε μια σχολική τάξη και όλα παίζουν το ρόλο τους πολύ φυσικά, τα τοπία που θυμίζουν το βιομηχανικό σκηνικό που όλοι έχουμε στο μυαλό μας για την μεταπολεμική Γερμανία και η σκηνοθεσία (Dennis Gansel – Before the Fall), που σαν σωστός συνδετικός κρίκος διατηρεί μια συνοχή ώστε η ταινία να κυλάει ομαλά χωρίς να κουράζει καθόλου και ταυτόχρονα δίνοντας τις δυνατές σκηνές που κάνουν μια ταινία να μένει στο μυαλό μας για καιρό, συνθέτουν ένα σύνολο που αξίζει τον κόπο να βρίσκεται μέσα στη λίστα των ταινιών που πρέπει να έχει δει ο οποιοσδήποτε.

3 scary σχόλια:

Απο οτι βλεπω, η ταινια αυτη σου προκαλεσε αρκετες σκεψεις και θεωριες ;)

Με κερδισε η παρουσιαση οποτε θα επανελθω με σχολιο αφου την τιμησω.

Για τους ενδιαφερομενους, να προσθεσω οτι η παρουσα κυκλοφορει και σε Blu-ray εκδοση.

Θεωρώ οτι αξίζει τον κόπο, αναμένω τις σκέψεις σου όταν με το καλό τη δεις.

Πραγματικα, το σεναριο εκμεταλλευεται αρκετα την συγχρονη ιστορια της Γερμανιας ωστε να δημιουργησει ενα στιβαρο και προφανες υποβαθρο στο πισω μερος του μυαλου μας γλυτωνοντας το συνολο απο αρκετες αχρειαστες σκηνες.

Το νεανικο σχολειο, και συγκεκριμενα οι μαθητες της ταξης του "Welle" θα μας θυμισουν ισως καποιες ταινιες του παρελθοντος με πιο ομορφες πρωταγωνιστριες (βλεπε Μισελ Φάιφερ) ομως η παρουσα θα ξεφυγει απο το συνηθες προτυπο του "καθηγητης, περιεργος με ιδιαιτερες μεθοδους διδασκαλιας "διορθωνει" μια ταξη παιδιων με διαφορα προβληματα κοινωνικα" (βλεπε και την αντιστοιχη ταινια με τον κυρ James Bellushi).
Αυτο συμβαινει κυριως γιατι η παρουσα ξεφευγει απο τα κοινωνικα κλισε και διαχειριζεται αψογα την πολιτικη πλευρα της ιστοριας θυμιζοντας ισως καποιες πιο "ποιητικες" καταστασεις.

Αληθεια, δεν ειναι δυνατον σε ενα πολιτευμα οπως το πολυπαθες, ευρωπαϊκο, φιλελευθερο και ακρως δημοκρατικο Γερμανικο να ξανα-υπαρξει δικτατορια ή ψηγματα αυτης?

Η σκηνοθεσια μεταφερει τον θεατη στην διπλανη θεση του θρανιου των μαθητων ισοποσα με αυτη της εδρας της διδασκαλιας, κρατωντας καποιες βασικες ισορροπιες. Κατα αυτον τον τροπο, απολαμβανουμε χαρακτηρες με υποβαθρο και οχι στεγνους αλλα και ενα πραγματικα α-πιστευτο τελος οπου ο κυριος Jurgen Vongel θα μας τρομαξει οχι στο κομματι του παθιασμενου μονολογου αλλα στα τελευταια του ηρεμα λογια.

Εξαιρετικη απο ολες τις αποψεις, πρωτοτυπη ως ενα βαθμο, ευκαιρια αφύπνισης.

8/10 απο μενα και πολλα συγχαρητηρια για την παρουσιαση του φιλου Grimwall η οποια αποκτα πραγματικα ξεχωριστη σημασια μετα την προβολη της ταινιας.

Διαδωσε το

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More